SEC در نهایت قوانین انتقال‌دهنده‌های سهام را مدرن می‌کند؛ وال‌استریت نباید «بحران کاغذبازی» را تکرار کند

در 1 سپتامبر، کمیسیون بورس و اوراق بهادار آمریکا اولین به‌روزرسانی عمده قوانین انتقال‌دهنده‌های سهام از اواخر دهه 1970 را پیشنهاد کرد. این اقدام بخشی از تلاش‌های مستمر این نهاد برای مدرن‌سازی است، در حالی که جهان از سوابق کاغذی به داده‌های الکترونیکی حرکت می‌کند و همچنین قوانین اوراق بهادار را برای دنیای در حال رشد توکنیزاسیون آینده‌نگر می‌کند. در این پیشنهاد، پاول اتکینز، رئیس کمیسیون، اشاره می‌کند که قوانین رسمی باید بازتاب‌دهنده نحوه کار واقعی انتقال‌دهنده‌های سهام امروز یا فردا باشند، از جمله استفاده آن‌ها از فناوری دفتر کل توزیع‌شده در عرضه اوراق بهادار و انتقال سهام. این یک تأیید بی‌قید و شرط توکنیزاسیون نیست، بلکه به رسمیت شناختن قدرت زنجیره‌های بلوکی برای نگهداری سوابق است. انتقال‌دهنده‌های سهام به‌طور طراحی‌شده بخش حیاتی صنعت اوراق بهادار هستند. آن‌ها فهرست رسمی مالکیت را نگه می‌دارند، انتقال‌ها را پردازش می‌کنند، محدودیت‌های قانونی را مدیریت می‌کنند و در سیستم‌های ملی تسویه و پایاپای با DTCC همکاری دارند. به عبارت دیگر، آن‌ها همان نهاد و دفتر رسمی هستند که اثبات می‌کند یک سهم، سهم است. زنجیره‌های بلوکی می‌توانند و در حال استفاده برای بهبود این سیستم هستند. توکن‌ها به‌صورت 24 ساعته و 7 روز هفته معامله می‌شوند، سریع‌تر تسویه می‌شوند و توزیع را افزایش می‌دهند. اما تا زمانی که خود توکن‌ها همان دارایی‌هایی باشند که قرار است نمایندگی کنند، فقط تعداد بی‌شماری پوشش دیجیتالی حول گواهی‌های کاغذی مهم ایجاد می‌کنند. وال‌استریت قبلاً نسخه‌ای از این داستان را در بحران کاغذبازی تجربه کرده است. در اواخر دهه 1960، جهش غیرمنتظره حجم معاملات سیستم دستی و کاغذی پردازش و تسویه معاملات سهام را از پا درآورد و بخش‌های پشتیبان به‌شدت عقب افتادند. برای نیمی از سال، بورس نیویورک مجبور شد چهارشنبه‌ها برای پاک‌سازی معوقات تعطیل شود. بدتر آن‌که فهرست واحد معتبری از مالکیت هر دارایی وجود نداشت. صنعت در نهایت این بحران را با حرکت از ردیابی فیزیکی غیرمتمرکز به نگهداری سوابق دیجیتال متمرکز حل کرد. شرکت سپرده‌گذاری تراست که در 1973 تشکیل شد، عملاً گواهی‌های فیزیکی را در یک خزانه مرکزی «بی‌حرکت» کرد و اجازه داد مالکیت از طریق دفترداری الکترونیکی منتقل شود؛ سیستمی که هنوز زیربنای بازارهای مالی جهانی مدرن است. امروز توکنیزاسیون خطر بازآفرینی مشکلات نگهداری سوابق غیراستاندارد را دارد. اگر داده‌های مالکیت میان یک پوشش توکن، یک نهاد با هدف خاص، دفتر داخلی کارگزار و پایگاه داده خارج از زنجیره انتقال‌دهنده سهام تقسیم شود، زمینه‌ساز بحران کاغذبازی عصر زنجیره بلوکی خواهیم بود. همان‌طور که پیش‌تر گفته‌ام، توکن سهام نیست، اما سهام می‌تواند توکن باشد. پرسش کلیدی این است که آیا توکن در کیف پول، همان دفتر رسمی مورد نیاز ذیل بخش 17A قانون بورس است یا خیر. فیرماینت در 2023 به عنوان انتقال‌دهنده سهام ثبت شد با این ایده که خود جدول سرمایه باید سیستم ثبت باشد، نه صفحه‌گسترده‌ای که بعداً توکن ادعای نمایندگی آن را دارد. ما سهام را مستقیماً روی زنجیره منتشر، اداره و منتقل می‌کنیم. این طراحی اساساً با بسته‌بندی اوراق بهادار خارج از زنجیره و امید به همگام ماندن دو دفتر متفاوت است. پیشنهاد SEC به‌درستی از ایجاد منشور جداگانه «انتقال‌دهنده سهام کریپتو» یا تنزل دادن سهام توکنیزه به یک محیط آزمایشی نظارتی پرهیز می‌کند. ادغام دفترهای توزیع‌شده در چارچوب موجود بخش 17A از ایجاد بازار دوطبقه و شکسته که در آن سهام «واقعی» در یک سیستم و سهام «توکنیزه» در سیستم دیگر زندگی می‌کنند جلوگیری می‌کند. برای کارکرد این ادغام در مقیاس بازار، صنعت باید حول یک استاندارد مشترک و باز برای داده‌های مالکیت سازماندهی شود. و برای اطمینان از کارکرد این چارچوب در عمل، کمیسیون باید سه واقعیت عملیاتی حیاتی را رسیدگی کند. در حالی که کمیسیون درباره معنای «کنترل» یک دفتر توزیع‌شده کار می‌کند، یک اصل باید دست‌نخورده بماند: یک زنجیره بلوکی عمومی می‌تواند به‌عنوان سابقه رسمی عمل کند، اما یک آدرس کیف پول به‌تنهایی مالکیت رسمی را اثبات نمی‌کند.