محصول معاملاتی 90 تریلیون دلاری محبوب رمزارزها به وال‌استریت می‌آید، اما بانک‌ها محتاط هستند

قراردادهای آتی دائمی (پرپچوال) سال‌هاست که یکی از محبوب‌ترین محصولات معاملاتی در بازار رمزارزها به‌ویژه برای سرمایه‌گذاران خارج از ایالات متحده بوده است. اکنون که این قراردادها وارد بازارهای تحت نظارت آمریکا می‌شوند، وال‌استریت در تلاش است تصمیم بگیرد که آیا آنها یک مد زودگذر خرده‌فروشی هستند یا تهدیدی پایدار برای قراردادهای آتی سنتی. آمار اولیه غیرقابل چشم‌پوشی بوده است. حجم معاملات پرپچوال کالشی در اولین هفته عرضه در ماه ژوئن از یک میلیارد دلار گذشت و آن را به بزرگ‌ترین محصول جدید این شرکت از زمان بازارهای پیش‌بینی تبدیل کرد. کالشی سپس برای عرضه پرپچوال متصل به طلا و نقره از رگولاتور مجوز گرفته است، نشانه‌ای که این محصول ممکن است به بیت‌کوین و سایر دارایی‌های دیجیتال محدود نماند. پرپچوال‌ها که اغلب پرپ نامیده می‌شوند، شبیه قراردادهای آتی استاندارد هستند اما منقضی نمی‌شوند. معامله‌گران نیازی به بستن یا تمدید موقعیت در یک قرارداد جدید هر ماه یا سه‌ماه ندارند. در عوض، پرداخت‌های دوره‌ای تأمین مالی به نزدیک نگه داشتن قیمت قرارداد به دارایی پایه کمک می‌کند. این محصول به بخش اصلی معاملات جهانی رمزارز تبدیل شده است. بانک آو آمریکا حجم سالانه پرپچوال را حدود 90 تریلیون دلار تخمین زده است. در 29 مه، کمیسیون معاملات آتی کالا (CFTC) به کالشی اجازه داد این قراردادها را عرضه کند. کوین‌بیس نیز مجوز عرضه پرپچوال‌های تحت نظارت در آمریکا را دریافت کرد. با این حال، در داخل وال‌استریت، علاقه به معنای پذیرش فوری نیست. افراد آشنا با بحث‌ها گفتند که پرپ‌ها بیشتر مطرح می‌شوند، تا حدی به این دلیل که رگولاتورهای آمریکا به بازارهایی که زمانی فراساحلی بودند اجازه می‌دهند به خشکی بیایند. با این حال، بیشتر مؤسسات مالی بزرگ هنوز در حال مطالعه محصولات هستند تا آماده‌سازی برای عرضه‌های بزرگ. پیشگامان بیشتر شرکت‌های معامله‌گر خصوصی، بازارسازان و شرکت‌های تسویه جدیدتر خواهند بود. برخلاف بانک‌های بزرگ، شرکت‌های معامله‌گر خصوصی با سرمایه خود معامله می‌کنند. این به آنها آزادی بیشتری برای آزمایش مکان‌های جدید، پذیرش ریسک عملیاتی و خروج در صورت عدم توجیه اقتصادی می‌دهد. بانک‌های بزرگ با قوانین سرمایه‌ای سخت‌تر، تعهدات مشتری و ریسک شهرت مواجه هستند. برای آنها، سود موجود در یک بازار جوان ممکن است هنوز هزینه ساخت سیستم‌های انطباق، تسویه و ریسک را توجیه نکند. این تفاوت مهم است زیرا عبارت «وال‌استریت» چندین گروه را پوشش می‌دهد که با سرعت‌های مختلف حرکت می‌کنند. معامله‌گران فردی و شرکت‌های کوچک معمولاً اول می‌رسند. بازارسازان پس از رشد حجم دنبال می‌کنند. بانک‌ها معمولاً سال‌ها داده، رفتار رگولاتوری روشن و زیرساخت پایدار می‌خواهند قبل از متعهد شدن به مبالغ بزرگ. با این حال، موارد استفاده بالقوه فراتر از سفته‌بازی است. پرپ‌ها می‌توانند به معامله‌گران در مدیریت ریسک آخر هفته کمک کنند. بازارهای آتی سنتی برای بخشی از آخر هفته بسته هستند، حتی اگر جنگ‌ها، انتخابات و تصمیمات سیاستی متوقف نشوند. یک معامله‌گر که روز جمعه موقعیت اختیار معامله دارد ممکن است مجبور شود تا یکشنبه شب برای پوشش یک حرکت شدید صبر کند. یک بازار دائمی 24 ساعته با نقدینگی می‌تواند این را تغییر دهد. شرکت‌ها می‌توانند موقعیت‌ها را با وقوع رویدادها تنظیم کنند، سپس از قیمت‌های آخر هفته برای تخمین محل بازگشایی آتی CME استفاده کنند. افراد داخلی گفتند که این می‌تواند پرپ‌ها را هم به عنوان پوشش و هم منبع کشف قیمت مفید کند. یک فرد داخلی صنعت گفت: «تقاضا باید وجود داشته باشد، در غیر این صورت سرمایه نخواهد آمد» و استدلال کرد که شرکت‌ها تا زمانی که فعالیت مشتری آن را توجیه نکند، ترازنامه خود را متعهد نخواهند کرد. مشکل عمق است. یک قرارداد ممکن است 24 ساعته معامله شود، اما این به معنای آن نیست که مؤسسات می‌توانند موقعیت‌های بزرگ را بدون تغییر بازار جابجا کنند. نقدینگی آخر هفته همچنان نازک است و سیستم‌های وثیقه همیشه به سرعت بازارهایی که پشتیبانی می‌کنند حرکت نمی‌کنند. همچنین یک نبرد رگولاتوری در حال شکل‌گیری است. یک سؤال کلیدی این است که آیا برخی قراردادهای دائمی باید به عنوان آتی یا سوآپ تلقی شوند. این تمایز بر قوانین حاشیه، وظایف ثبت‌نام و اینکه چه کسی می‌تواند نقدینگی ارائه دهد تأثیر می‌گذارد. افراد داخلی صنعت گفتند که این سؤالات حقوقی ممکن است با فشار صرافی‌ها برای ورود پرپ‌ها به کالاها، سهام و سایر بازارهای سنتی مهم‌تر شوند. این بحث همچنین رقابتی شده است. CME به چالش کشیده است.