داستان درونی چگونگی تغییر معاملات ارز دیجیتال برای همیشه با یک پیاده‌روی در هنگ‌کنگ

ارائه شده توسط در حدود سال 2015، در مسیر پیاده‌روی در هنگ‌کنگ، قرارداد آتی دائمی (که به آن فیوچر دائمی یا به اختصار «پرپ» گفته می‌شود) متولد شد. بن دلو، ریاضیدان و هم‌بنیان‌گذار صرافی بیت‌مکس، همراه با دوستی به نام باویک که معامله‌گر مشتقات بود، در حال قدم زدن بودند و با مشکلی دست و پنجه نرم می‌کردند که ماه‌ها ذهن دلو را مشغول کرده بود. بیت‌مکس همه چیز را امتحان کرده بود: قراردادهای آتی سه‌ماهه، ماهانه، هفتگی، 48 ساعته و حتی قراردادی که فقط 24 ساعت اعتبار داشت و سپس بسته می‌شد. هیچ‌کدام کار نمی‌کرد. مشتریان مدام شکایت می‌کردند که موقعیت‌هایشان بدون هشدار بسته می‌شود. آنها چیزی می‌خواستند که شبیه بازار نقدی (اسپات) باشد و مانند آن معامله شود، اما اهرمی را ارائه دهد که فقط یک صرافی مشتقات می‌توانست. دلو پرسید: «چه می‌شود اگر یک قرارداد آتی هرگز منقضی نشود؟» پاسخ باویک فوری بود: «از نظر ریاضی، ارزش آن بی‌نهایت خواهد بود.» از نظر فنی، او درست می‌گفت. ارزش یک قرارداد آتی تا حدی از زمان باقی‌مانده تا انقضا و هزینه نگهداری موقعیت ناشی می‌شود. اگر تاریخ انقضا را بردارید، هزینه نگهداری به طور نامحدود مرکب می‌شود و ارزش نظری را بی‌نهایت می‌کند. اما باویک راه‌حلی ارائه داد: فقط نرخ بهره شبانه بیت‌کوین را از معامله‌گران دریافت کنید، به همان روشی که ممکن است نرخ LIBOR را در امور مالی سنتی اعمال کنید. یک مشکل وجود داشت. دلو می‌گوید: «گفتم، آن چیست؟ باویک گفت، «هوم، فقط نرخ بهره شبانه بیت‌کوین را از آنها بگیر». گفتم، «فکر نمی‌کنم چنین چیزی وجود داشته باشد.» پس دلو آن را ساخت. و با این کار، یکی از تأثیرگذارترین محصولات مالی قرن بیست و یکم را اختراع کرد. برای درک اهمیت سواپ دائمی، باید بدانید بیت‌مکس قبل از تبدیل شدن به نقدشونده‌ترین بازار بیت‌کوین در جهان، چه هدفی داشت. وقتی دلو و آرتور هیز صرافی را در سال 2014 تأسیس کردند، به معامله‌گران خردی که به دنبال اهرم 100 برابری بودند فکر نمی‌کردند. آنها به پوشش‌دهندگان نهادی فکر می‌کردند. هیز در دویچه بانک کار کرده بود و دلو سال‌ها سیستم‌های معاملاتی با فرکانس بالا در جی‌پی مورگان ساخته بود. فرضیه آنها این بود که استخراج‌کنندگان بیت‌کوین و شرکت‌های پرداخت نیاز به پوشش ریسک دارند و بیت‌مکس زیرساخت حرفه‌ای برای این کار فراهم می‌کند. دلو گفت: «ما آن را basically شبیه ترمینال بلومبرگ ساختیم. از کدهای دستورالعمل رویترز استفاده کردیم. Z14 به معنی انقضای دسامبر 2014 بود.» نهادها هرگز نیامدند. چیزی که آمد، معامله‌گرانی بودند، باهوش اما خرد، افرادی که تجربه مالی داشتند اما با سرمایه خود بازی می‌کردند. و چیزی که می‌خواستند، تسویه تضمین‌شده یا اهرم کم نبود. آنها می‌خواستند سفته‌بازی کنند و آن هم با حداکثر اندازه و اهرم ممکن. بیت‌مکس گوش داد. تا هالووین 2015، صرافی اهرم 100 برابر ارائه می‌داد که با سیستم حاشیه‌گذاری بلادرنگ (real-time margining) که دلو از صفر ساخته بود امکان‌پذیر شد. او می‌گوید: «موتور تطبیق سفارش، سیستم نگهداری موقعیت، سیستم حاشیه‌گذاری، سیستم سود و زیان، سیستم تسویه را خودم ساختم. همه چیز آن کار من بود.» مشکل قراردادهای آتی، حتی با تاریخ کوتاه، «بیسیس» (basis) است؛ صرفی که یک قرارداد آتی بالاتر از قیمت نقدی دارایی پایه معامله می‌شود. یک قرارداد آتی با صرفی نسبت به دارایی پایه معامله می‌شود و این صرف نشان‌دهنده یک نرخ بهره ضمنی است. در امور مالی سنتی، این مفهوم به خوبی درک شده است. در ارزهای دیجیتال در سال 2015، تقریباً همه را گیج می‌کرد. دلو به یاد می‌آورد: «مشتریان ما می‌گفتند، چرا بیت‌کوین در صرافی شما اینقدر گران است؟ و ما می‌گفتیم، «خب، اگر گران است، چرا آن را شورت نمی‌کنید؟» و این ذهن برخی را منفجر می‌کرد. شما می‌توانستید چیزی را شورت کنید نه فقط لانگ کنید.» بیت‌مکس به کوتاه‌تر کردن تاریخ انقضای قراردادهای آتی خود ادامه داد. قراردادهای هفتگی. سپس 48 ساعته. سپس قراردادی که هر روز دوباره فهرست می‌شد. دلو گفت: «هر 24 ساعت، منقضی یا تسویه می‌شد. و مردم می‌گفتند، «چرا من را لیکویید کردید؟» و ما می‌گفتیم، «ما شما را لیکویید نکردیم. موقعیت شما با قیمت ایندکس بسته شد. شما دقیقاً قیمت نقدی را دریافت کردید.» پیاده‌روی در هنگ‌کنگ همه چیز را تغییر داد. سواپ دائمی متولد شد.