پرپس چیست؟ هر آنچه باید درباره محبوب‌ترین ابزار معاملاتی کریپتو بدانید

ارائه شده توسط قراردادهای آتی دائمی که به اختصار «پرپس» نامیده می‌شوند، ابزار معاملاتی غالب در بازار کریپتو هستند که سالانه حدود 40 تا 50 تریلیون دلار حجم معاملات را پردازش می‌کنند. آنها حجم معاملات نقدی را تحت‌الشعاع قرار می‌دهند و محصولی هستند که معامله‌گران حرفه‌ای، صندوق‌های پوشش ریسک و سفته‌بازان خرد زمانی که می‌خواهند بدون داشتن دارایی پایه، مواجهه اهرمی با قیمت بیت‌کوین یا سایر ارزهای دیجیتال داشته باشند، به آن مراجعه می‌کنند. با وجود رواج این ابزار، مکانیک‌های عملکرد آن به طور گسترده درک نشده است. برای درک پرپس‌ها، کمک می‌کند که بدانیم قبل از آنها چه چیزی وجود داشت. در امور مالی سنتی، مواجهه اهرمی با یک دارایی معمولاً از طریق قرارداد آتی انجام می‌شود، توافقی برای خرید یا فروش چیزی با قیمت مشخص در تاریخ معین. وقتی آن تاریخ فرا می‌رسد، قرارداد منقضی و تسویه می‌شود. معامله‌گرانی که می‌خواهند موقعیت خود را حفظ کنند، باید آن را به قرارداد بعدی منتقل کنند. در روزهای اولیه کریپتو، این عمل مشکلات دائمی ایجاد می‌کرد. قراردادهای آتی با صرف نسبت به قیمت نقدی بیت‌کوین معامله می‌شدند، مفهومی که به عنوان «بیسیس» شناخته می‌شود و معامله‌گران خرد را که به دنبال مواجهه مستقیم جهت‌دار بودند، سردرگم می‌کرد. و هر بار که یک قرارداد منقضی می‌شد، موقعیت‌ها بدون توجه به خواست معامله‌گران بسته می‌شدند. صرافی بیت‌ام‌ای‌اکس که توسط آرتور هیز و بن دلو در سال 2014 تأسیس شد، نزدیک به یک سال را صرف کوتاه‌تر کردن مدت قراردادها برای حل این مشکل کرد، از سه‌ماهه به ماهانه به هفتگی به 48 ساعته به 24 ساعته، اما هیچ‌کدام کافی نبود. قرارداد آتی دائمی که دلو توسعه داد و بیت‌ام‌ای‌اکس در سال 2016 راه‌اندازی کرد، با حذف کامل تاریخ انقضا مشکل را حل کرد و قرارداد مشتقه‌ای ایجاد کرد که قیمت یک دارایی را به طور نامحدود دنبال می‌کند. هیچ تاریخ تسویه، انتقال و انقضایی وجود ندارد. معامله‌گران می‌توانند یک موقعیت را برای ساعت‌ها یا سال‌ها نگه دارند. این یک چالش ساختاری فوری ایجاد کرد: بدون تاریخ انقضا به عنوان لنگر، هیچ چیز به طور طبیعی قیمت قرارداد را به سمت قیمت نقدی دارایی پایه بازنمی‌گرداند. بیت‌ام‌ای‌اکس این را از طریق مکانیزمی حل کرد که از آن زمان به استاندارد صنعت تبدیل شده است. هر هشت ساعت، پرداختی بین معامله‌گران در دو طرف بازار مبادله می‌شود. اگر قرارداد آتی دائمی بالاتر از قیمت نقدی معامله شود، نشان‌دهنده تقاضای بیش از حد برای موقعیت‌های لانگ است، معامله‌گران لانگ به معامله‌گران شورت پرداخت می‌کنند. اگر قرارداد آتی دائمی پایین‌تر از نقدی معامله شود، پرداخت برعکس انجام می‌شود. صرافی هیچ سهمی نمی‌برد. نرخ این پرداخت که به عنوان نرخ تأمین مالی شناخته می‌شود، بر اساس میزان انحراف قیمت قرارداد آتی دائمی از نقدی در بازه هشت ساعته قبلی محاسبه می‌شود. هرچه انحراف بیشتر باشد، نرخ بالاتر است. این یک تعادل خوداصلاح‌گر ایجاد می‌کند. وقتی از لانگ‌ها نرخ تأمین مالی قابل توجهی دریافت می‌شود، نگه‌داری موقعیت گران می‌شود که تقاضا را کاهش می‌دهد و قیمت را به سمت نقدی بازمی‌گرداند. بازارسازان این فرآیند را با شورت کردن قرارداد آتی دائمی و خرید نقدی هر زمان که صرف معناداری باز می‌شود، تسریع می‌کنند و تفاوت را به عنوان سود تصاحب می‌کنند. مکانیزم نرخ تأمین مالی اکنون به همان شکل توسط هر صرافی مشتقه بزرگی در جهان استفاده می‌شود. ویژگی تعریف‌کننده دیگر پرپس‌ها اهرم است. بیشتر صرافی‌ها به معامله‌گران اجازه می‌دهند موقعیت‌هایی به طور قابل توجهی بزرگ‌تر از سرمایه واریزی خود کنترل کنند، با محدودیت‌هایی که بسته به پلتفرم و حوزه قضایی متفاوت است. در بیت‌ام‌ای‌اکس در اوج خود، اهرم تا 100 برابر در دسترس بود، به این معنی که حرکت 1٪ در قیمت بیت‌کوین سود یا زیان 100٪ را در یک موقعیت با اهرم کامل ایجاد می‌کرد. برای مدیریت ریسکی که این برای صرافی ایجاد می‌کند، پلتفرم‌های پرپس از سیستم‌های تصفیه خودکار استفاده می‌کنند. اگر زیان معامله‌گر به ارزش مارجین واریزی نزدیک شود، سیستم موقعیت را قبل از اینکه منفی شود می‌بندد و از صرافی در برابر جذب کسری محافظت می‌کند. سرعت و قابلیت اطمینان آن موتور تصفیه در سال‌های اولیه بازار به یک تمایز رقابتی کلیدی تبدیل شد و همچنان در نحوه رقابت صرافی‌ها امروز مرکزی است. پرپس‌ها اکنون ابزار معاملاتی غالب هستند.