پرپس چیست؟ هر آنچه باید درباره داغ‌ترین ابزار معاملاتی ارزهای دیجیتال بدانید

پرپس‌ها یا قراردادهای آتی دائمی، ابزار معاملاتی غالب در بازار کریپتو هستند که حجم سالانه آن‌ها بین 40 تا 50 تریلیون دلار تخمین زده می‌شود. این قراردادها از معاملات نقدی (spot) پیشی گرفته‌اند و محصولی هستند که معامله‌گران حرفه‌ای، صندوق‌های پوشش ریسک و سفته‌بازان خرد برای دسترسی اهرمی به قیمت بیت‌کوین یا سایر ارزها بدون داشتن دارایی پایه از آن استفاده می‌کنند. با وجود رواج، مکانیزم آن‌ها به طور گسترده درک نشده است. برای درک پرپس، باید بدانیم قبل از آن چه بود. در امور مالی سنتی، دسترسی اهرمی به یک دارایی معمولاً از طریق قرارداد آتی (futures) انجام می‌شود، توافقی برای خرید یا فروش چیزی با قیمت مشخص در تاریخ معین. وقتی آن تاریخ می‌رسد، قرارداد منقضی و تسویه می‌شود. معامله‌گرانی که می‌خواهند موقعیت خود را حفظ کنند، باید آن را به قرارداد بعدی منتقل کنند. در روزهای اولیه کریپتو، این رویه مشکلاتی ایجاد کرد. قراردادهای آتی با صرف (basis) نسبت به قیمت نقدی بیت‌کوین معامله می‌شدند که معامله‌گران خرد را سردرگم می‌کرد. همچنین هر بار که قرارداد منقضی می‌شد، موقعیت‌ها بسته می‌شدند. صرافی BitMEX به سرپرستی آرتور هیز و بن دلو در سال 2014، نزدیک به یک سال مدت قراردادها را کوتاه کرد تا این مشکل را حل کند، از سه‌ماهه به ماهانه، هفتگی، 48 ساعته و 24 ساعته، اما کافی نبود. پرپس دائمی که دلو توسعه داد و BitMEX در سال 2016 راه‌اندازی کرد، با حذف کامل تاریخ انقضا مشکل را حل کرد و قراردادی مشتقه ایجاد کرد که قیمت یک دارایی را به طور نامحدود دنبال می‌کند. بدون تاریخ تسویه، بدون انتقال و بدون انقضا. معامله‌گران می‌توانند موقعیت را برای ساعت‌ها یا سال‌ها نگه دارند. این چالش ساختاری ایجاد کرد: بدون تاریخ انقضا به عنوان لنگر، هیچ چیزی به طور طبیعی قیمت قرارداد را به قیمت نقدی بازنمی‌گرداند. BitMEX این را از طریق مکانیزمی حل کرد که اکنون استاندارد صنعت شده است. هر هشت ساعت، پرداختی بین معامله‌گران در دو طرف بازار مبادله می‌شود. اگر پرپس بالاتر از قیمت نقدی معامله شود (تقاضای زیاد برای موقعیت‌های لانگ)، معامله‌گران لانگ به شورت‌ها پرداخت می‌کنند. اگر پایین‌تر باشد، پرداخت برعکس می‌شود. صرافی هیچ سهمی نمی‌برد. نرخ این پرداخت (نرخ تامین مالی) بر اساس انحراف قیمت پرپس از نقدی در هشت ساعت گذشته محاسبه می‌شود. هرچه انحراف بیشتر، نرخ بالاتر. این تعادل خوداصلاح‌گر ایجاد می‌کند. وقتی لانگ‌ها نرخ تامین مالی بالایی می‌پردازند، نگه‌داری موقعیت گران می‌شود، تقاضا کاهش می‌یابد و قیمت به سمت نقدی بازمی‌گردد. بازارسازان با شورت کردن پرپس و خرید نقدی در زمان صرف قابل توجه، این فرآیند را تسریع می‌کنند. مکانیزم نرخ تامین مالی اکنون به همان شکل توسط همه صرافی‌های بزرگ مشتقه استفاده می‌شود. ویژگی دیگر پرپس‌ها اهرم است. بیشتر صرافی‌ها به معامله‌گران اجازه می‌دهند موقعیت‌هایی به مراتب بزرگ‌تر از سرمایه واریز شده کنترل کنند. در BitMEX اهرم تا 100 برابر در دسترس بود، یعنی حرکت 1٪ در قیمت بیت‌کوین سود یا زیان 100٪ ایجاد می‌کرد. برای مدیریت ریسک، پلتفرم‌های پرپس از سیستم‌های لیکوییدیشن خودکار استفاده می‌کنند. اگر زیان معامله‌گر به ارزش مارجین نزدیک شود، سیستم موقعیت را قبل از منفی شدن می‌بندد. سرعت و قابلیت اطمینان این موتور لیکوییدیشن در سال‌های اولیه بازار یک تمایز رقابتی کلیدی بود و همچنان مرکز رقابت صرافی‌ها است. پرپس‌ها اکنون ابزار غالب معاملات کریپتو هستند.