دون ویلسون، کهنه‌کار وال‌استریت، می‌گوید نهادهای نظارتی در مورد پرپچوال فیوچرز اشتباه می‌کنند

در مجموعه‌ای از پست‌ها در ایکس، ویلسون استدلال کرد که پرپچوال فیوچرز (پرپس) صرفاً قراردادهای آتی بدون تاریخ انقضا هستند. ویژگی‌هایی که اغلب با پرپچوال‌های رمزارزی مرتبط هستند، مانند اهرم بالا، تسویه خودکار (ADL) و معاملات شبانه‌روزی، ویژگی‌های نحوه اجرای این محصولات توسط برخی صرافی‌های رمزارزی است، نه خود قراردادها. ویلسون نوشت: «بیشتر آنچه مردم فکر می‌کنند درباره پرپس می‌دانند، ربطی به خود قرارداد ندارد.» اظهارات او در حالی مطرح می‌شود که علاقه به آوردن پرپچوال فیوچرز به بازارهای تنظیم‌شده ایالات متحده همچنان در حال رشد است. چندین صرافی و فعال بازار امکان راه‌اندازی پرپچوال فیوچرز فراتر از رمزارزها را بررسی کرده‌اند، هرچند سوالاتی در مورد نحوه تنظیم این محصولات و تناسب آنها با چارچوب‌های موجود آتی یا سوآپ وجود دارد. برخلاف بازارهای آتی سنتی، صرافی‌های رمزارزی مانند هایپرلیکوئید به طور مداوم کار می‌کنند، از وثیقه دیجیتال استفاده می‌کنند و می‌توانند الزامات مارجین را در زمان واقعی محاسبه کنند. این تفاوت‌های فناورانه به صرافی‌ها اجازه داد محصولاتی با اهرم بالاتر و مکانیسم‌های تصفیه جایگزین از جمله ADL ارائه دهند که به طور خودکار موقعیت‌های برنده را زمانی که معامله‌گران بازنده قادر به پوشش زیان خود نیستند، کاهش می‌دهد. ویلسون گفت که این انتخاب‌های طراحی نباید با خود پرپچوال فیوچرز اشتباه گرفته شود. او نوشت: «من طرفدار ADL نیستم» و افزود که «هیچ دلیلی وجود ندارد که برای پرپس استفاده شود.» در عوض، ویلسون استدلال کرد که ریل‌های پرداخت دیجیتال فرصت‌هایی برای بهبود مدیریت ریسک ایجاد می‌کنند. اتاق‌های پایاپای سنتی معمولاً یک بار در روز مارجین را محاسبه می‌کنند و فعالان بازار اغلب تا روز کاری بعد فرصت دارند وثیقه اضافی ارسال کنند. از آنجا که بازارها می‌توانند در این بازه زمانی به طور قابل توجهی حرکت کنند، اتاق‌های پایاپای به حاشیه اولیه نسبتاً زیادی نیاز دارند. با تسویه لحظه‌ای، صرافی‌ها می‌توانند به طور مداوم مارجین را محاسبه کرده و از معامله‌گران بخواهند فوراً وثیقه ارسال کنند، که نیاز به الزامات مارجین اولیه بزرگ را کاهش می‌دهد و در عین حال همان سطح حفاظت را حفظ می‌کند. ویلسون گفت که آیا صرافی‌ها این کارایی‌ها را به اهرم بالاتر تبدیل می‌کنند، یک تصمیم تجاری است، نه یک ویژگی تعیین‌کننده پرپچوال فیوچرز. ویلسون گفت که نوآوری واقعی پرپچوال فیوچرز این است که نیاز سرمایه‌گذاران به تمدید مکرر قراردادهای در حال انقضا را از بین می‌برد، هزینه‌های معاملاتی، تأثیر بازار و لغزش رول را کاهش می‌دهد و در عین حال به موقعیت‌ها اجازه می‌دهد تا جلوی منحنی آتی را دقیق‌تر دنبال کنند. او همچنین از نهادهای نظارتی خواست بر جوهره اقتصادی تمرکز کنند نه برچسب‌های قانونی. ویلسون نوشت: «هیچ دلیلی وجود ندارد که پرپچوال‌ها را صرفاً به دلیل عدم انقضا به عنوان سوآپ در نظر بگیریم. از نظر اقتصادی، آنها آتی هستند.» ویلسون در پایان خواستار در دسترس بودن پرپچوال فیوچرز در طیف گسترده‌تری از بازارها از جمله کالاها، اوراق بهادار و رمزارزها شد و استدلال کرد که آنها باید به عنوان ابزاری دیگر برای کشف قیمت و مدیریت ریسک در نظر گرفته شوند، نه به عنوان یک نوآوری خاص رمزارزی.