دون ویلسون، کهنه‌سرباز وال‌استریت، می‌گوید ناظران در مورد 'پرپس' کاملاً اشتباه می‌کنند

دون ویلسون، مدیرعامل شرکت DRW و یکی از کهنه‌سربازان وال‌استریت، در مجموعه‌ای از پست‌ها در پلتفرم X اعلام کرد که بسیاری از تصورات رایج درباره قراردادهای آتی دائمی (پرپس) نادرست است. به گفته وی، پرپس‌ها صرفاً قراردادهای آتی بدون تاریخ انقضا هستند و ویژگی‌هایی مانند اهرم بالا، انحلال خودکار (ADL) و معاملات 24 ساعته، ویژگی‌های نحوه پیاده‌سازی این محصولات توسط برخی صرافی‌های ارز دیجیتال است، نه خود قرارداد. ویلسون تأکید کرد: «بیشتر آنچه مردم درباره پرپس فکر می‌کنند، ربطی به خود قرارداد ندارد.» این اظهارات در حالی مطرح می‌شود که علاقه به ورود پرپس‌ها به بازارهای تحت نظارت ایالات متحده در حال افزایش است. چندین صرافی و فعال بازار در حال بررسی راه‌اندازی پرپس‌های فراتر از ارز دیجیتال هستند، اما سوالاتی درباره نحوه تنظیم مقررات و تناسب آنها با چارچوب‌های موجود آتی یا سواپ وجود دارد. صرافی Kalshi که اخیراً شاهد رشد انفجاری معاملات پرپس بود، پیشنهادی به ناظران ارائه کرده تا دامنه محصولات خود را به فلزات گرانبها گسترش دهد. برخلاف بازارهای آتی سنتی، صرافی‌های ارز دیجیتال مانند Hyperliquid به صورت پیوسته فعالیت می‌کنند، از وثیقه دیجیتال استفاده می‌کنند و می‌توانند الزامات مارجین را در زمان واقعی محاسبه کنند. این تفاوت‌های فناورانه به صرافی‌ها امکان ارائه محصولات با اهرم بالاتر و مکانیسم‌های انحلال جایگزین از جمله ADL را داده است که به طور خودکار موقعیت‌های برنده را در صورت عدم توانایی معامله‌گران بازنده در پوشش زیان کاهش می‌دهد. ویلسون گفت این انتخاب‌های طراحی نباید با خود پرپس‌ها اشتباه گرفته شود. او نوشت: «من طرفدار ADL نیستم» و افزود «دلیلی ندارد که برای پرپس استفاده شود.» در عوض، ویلسون استدلال کرد که زیرساخت‌های پرداخت دیجیتال فرصت‌هایی برای بهبود مدیریت ریسک ایجاد می‌کند. اتاق‌های پایاپای سنتی معمولاً یک بار در روز مارجین را محاسبه می‌کنند و فعالان بازار اغلب تا روز کاری بعد فرصت دارند وثیقه اضافی بگذارند. از آنجا که بازارها می‌توانند در این فاصله به طور قابل توجهی حرکت کنند، اتاق‌های پایاپای به حاشیه امن اولیه نسبتاً بزرگی نیاز دارند. با تسویه لحظه‌ای، صرافی‌ها می‌توانند به طور مداوم مارجین را محاسبه کرده و از معامله‌گران بخواهند بلافاصله وثیقه بگذارند، که نیاز به مارجین اولیه بزرگ را کاهش می‌دهد و در عین حال همان سطح حفاظت را حفظ می‌کند. ویلسون گفت اینکه صرافی‌ها این کارایی‌ها را به اهرم بالاتر تبدیل کنند، یک تصمیم تجاری است، نه ویژگی تعریف‌کننده پرپس. به گفته وی، نوآوری واقعی پرپس‌ها این است که نیاز به تمدید مکرر قراردادهای در حال انقضا را از بین می‌برند، هزینه‌های معاملاتی، تأثیر بازار و لغزش رول را کاهش می‌دهند و به موقعیت‌ها اجازه می‌دهند تا نزدیک‌تر به جلوی منحنی آتی حرکت کنند. ویلسون همچنین از ناظران خواست بر ماهیت اقتصادی تمرکز کنند نه برچسب‌های قانونی. او نوشت: «هیچ دلیلی وجود ندارد که پرپس‌ها را صرفاً به دلیل نداشتن تاریخ انقضا به عنوان سواپ در نظر بگیریم. از نظر اقتصادی، آنها آتی هستند.» ویلسون در پایان خواستار در دسترس بودن پرپس‌ها در طیف گسترده‌تری از بازارها از جمله کالاها، اوراق بهادار و ارزهای دیجیتال شد و استدلال کرد که آنها باید به عنوان ابزاری دیگر برای کشف قیمت و مدیریت ریسک دیده شوند، نه یک نوآوری خاص ارز دیجیتال.