دموکراتیزه کردن مشتقات آب‌وهوایی از طریق توکن‌سازی می‌تواند مهم‌ترین کاربرد واقعی کریپتو باشد

از دهه 1980، تعداد رویدادهای خسارت‌بار مرتبط با آب‌وهوا سه برابر شده و خسارات تعدیل‌شده با تورم پنج برابر افزایش یافته است. این روندها ادامه خواهند یافت و می‌توانند دارایی‌هایی به ارزش 20 درصد از تولید ناخالص داخلی جهانی را تهدید کنند." این سخنان مارک کارنی، نخست‌وزیر کانادا، در کتاب خود به نام "ارزش(ها): ساختن جهانی بهتر برای همه" (2021) است. من اخیراً خواندن این کتاب 600 صفحه‌ای را به پایان رساندم و از بسیاری جهات برایم روشنگر بود، به‌ویژه در مورد آب‌وهوا، حوزه‌ای که آخرین بار در شغل خود در یک میز تحقیقات کالا و ارز در بمبئی از 2012 تا 2014 پیگیری می‌کردم. بخشی از کار من شامل ردیابی قیمت گاز طبیعی بود که از پیش‌بینی‌های آب‌وهوا و گاهی مشتقات آب‌وهوایی، به‌ویژه آپشن‌های درجه-روز گرمایش (HDD) و درجه-روز سرمایش (CDD) تأثیر می‌گرفت. در آن زمان، برایم شگفت‌انگیز بود که این آپشن‌های آب‌وهوایی چقدر شکسته، پراکنده و ناشناخته هستند و بخش عمده‌ای از جمعیت جهان را در معرض ویرانی مالی ناشی از ریسک‌های آب‌وهوایی و اقلیمی (و نه فقط ریسک‌های فیزیکی) قرار می‌دهند. اومکار گودبول، مدیر هم‌ویراستار تیم بازارهای CoinDesk است. حالا، پس از یک دهه فعالیت در کریپتو، معتقدم مهم‌ترین کاربرد واقعی توکن‌سازی، بلاکچین و قراردادهای هوشمند می‌تواند توکن‌سازی مشتقات آب‌وهوایی باشد، نه صرفاً ایجاد یک انبار دیجیتالی از دارایی‌های سنتی درآمدزا مانند اوراق قرضه. بگذارید توضیح دهم چرا. مشتقات آب‌وهوایی ابزارهای مالی هستند که وقتی شرایط اقلیمی خاص از آستانه‌های از پیش تعیین‌شده عبور می‌کنند، پرداخت می‌کنند. به عنوان مثال، یک شرکت برق ممکن است قراردادی بخرد که اگر دمای زمستان به طور غیرعادی گرم بماند و تقاضای گرمایش و درآمد را کاهش دهد، پرداخت کند. یک شرکت هواپیمایی ممکن است در برابر هزینه لغو پروازهای ناشی از طوفان‌ها پوشش ریسک کند. یک کشاورز در هند ممکن است در برابر شکست موسمی محافظت شود. این ابزارها دقیقاً به این دلیل وجود دارند که آب‌وهوا یکی از بزرگ‌ترین ریسک‌های مالی بدون پوشش در اقتصاد جهانی است. طبق برآوردهای سازمان جهانی هواشناسی، بلایای مرتبط با آب‌وهوا در دهه گذشته بیش از 2 تریلیون دلار خسارت اقتصادی جهانی ایجاد کرده است. مشکل این است که بازاری که برای مدیریت این ریسک ساخته شده، خودش شکسته است. مشتقات آب‌وهوایی بسیار خاص، عمدتاً قراردادهای سفارشی بر اساس ریسک‌های محلی هستند و اغلب کوتاه‌مدت می‌باشند که فعالیت معاملاتی ثانویه را به شدت محدود می‌کند. کل بازار دارای ارزش اسمی حدود 25 میلیارد دلار است که در مقایسه با بازارهای مشتقات نرخ بهره یا اعتباری یک خطای گرد کردن محسوب می‌شود و همچنین در مقایسه با 2 تریلیون دلار خسارت مرتبط با آب‌وهوا در دهه گذشته یک خطای گرد کردن قابل توجه است - چه برسد به مقیاس بلایای احتمالی پیش رو. همچنین قابل ذکر است که ریسک مالی مرتبط با آب‌وهوا محدود به تخریب ناشی از رویدادهای شدید نیست. کارنی اینها را ریسک‌های فیزیکی می‌نامد. ریسک‌های انتقالی به همان اندازه مهم هستند. کارنی استدلال می‌کند که随着 اقتصاد جهانی به سمت اقتصاد کم‌کربن حرکت می‌کند، تغییرات در سیاست‌ها و فناوری‌ها می‌تواند میلیاردها دلار خسارت از دارایی‌های سرگردان (آنهایی که دیگر با چارچوب‌های نظارتی جدید یا فناوری‌های نوظهور مطابقت ندارند و بنابراین ارزش قبلی خود را ندارند) ایجاد کند. بازار فعلی مشتقات آب‌وهوایی به سادگی قادر به مدیریت مناسب هیچ‌کدام از این ریسک‌ها نیست. بازاری که امروز وجود دارد، بازاری پراکنده و سفارشی است که با استانداردسازی محدود قرارداد، شفافیت قیمت‌گذاری ضعیف و ریسک طرف مقابل قابل توجهی روبرو است. این بازار تحت سلطه مؤسسات بزرگ مانند شرکت‌های برق است که حدود 40٪ از کل قراردادها را تشکیل می‌دهند و پس از آن کشاورزی با 25٪ قرار دارد. افرادی که بیشتر در معرض ریسک آب‌وهوا هستند، مانند کشاورزان خرده‌پا، اپراتورهای لجستیک کوچک و کسب‌وکارهای خرد در بازارهای نوظهور آسیب‌پذیر اقلیمی، به این ابزارها دسترسی ندارند.