فدرال رزرو دومین آمار تورم داغ را دریافت کرد؛ سیگنال گازوئیل واقعاً چه می‌گوید

فدرال رزرو پس از دو گزارش پیاپی تورم با چالش تازه‌ای روبه‌رو شده است. گزارش سپتامبر شاخص قیمت مصرف‌کننده تأیید کرد تورم مصرف‌کننده شتاب گرفته و شاخص قیمت تولیدکننده افزایش شدیدتری در هزینه‌های کسب‌وکارها نشان داد. عامل مشترک این دو گزارش انرژی است. هرچند بنزین بخش زیادی از افزایش فوری تورم مصرف‌کننده را توضیح می‌دهد، گازوئیل می‌تواند هشدار مهم‌تری درباره آینده باشد. گازوئیل برخلاف بنزین که مستقیماً بر بودجه خانوار اثر می‌گذارد، در حمل کالا، ماشین‌آلات کشاورزی و تداوم زنجیره تأمین نقش مرکزی دارد. افزایش هزینه آن می‌تواند مدت‌ها پس از شوک اولیه انرژی در اقتصاد منتشر شود. پرسش برای فدرال رزرو دیگر تنها افزایش تورم نیست؛ این است که آیا جهش اخیر هزینه انرژی به فشار قیمتی گسترده‌تر و پایدارتر تبدیل می‌شود یا نه. تورم مصرف‌کننده آمریکا در سپتامبر به 3.7 درصد سالانه رسید، در حالی که در اوت 3.4 درصد بود. قیمت‌ها 0.6 درصد ماهانه افزایش یافتند و رشد 9.1 درصدی بنزین بیش از نیمی از این افزایش را تشکیل داد. تورم هسته نیز تقویت شد و نرخ سالانه آن از 2.4 به 2.6 درصد و افزایش ماهانه به 0.3 درصد رسید. گزارش تورم تولیدکننده هشدار قوی‌تری داشت. شاخص قیمت تولیدکننده در سپتامبر 1.3 درصد ماهانه و 6.3 درصد سالانه افزایش یافت که بالاترین سطح از 2022 است. قیمت‌های هسته تولیدکننده 0.7 درصد ماهانه و 5 درصد سالانه بالا رفتند. هزینه‌های انرژی محرک اصلی بودند؛ قیمت انرژی تولیدکننده 10.8 درصد در سپتامبر جهش کرد و قیمت گازوئیل 21 درصد ماهانه و 115.2 درصد سالانه افزایش یافت. قیمت بنزین نیز 20.3 درصد ماهانه رشد کرد. این ارقام نشان می‌دهد فشار تورمی در مراحل تولید و توزیع اقتصاد در حال شکل‌گیری است، جایی که کسب‌وکارها ممکن است در نهایت هزینه‌های بالاتر را به مصرف‌کنندگان منتقل کنند. تمایز مهم است چون تورم تولیدکننده به‌طور خودکار به تورم مصرف‌کننده تبدیل نمی‌شود. اما افزایش پایدار هزینه‌های نهاده خطر آن را بالا می‌برد که شرکت‌ها در ماه‌های آینده قیمت فروش خود را تعدیل کنند. بنزین توجه را جلب می‌کند چون مصرف‌کنندگان هر بار سوخت‌گیری آن را می‌بینند. گازوئیل متفاوت عمل می‌کند. کامیون‌ها، ماشین‌آلات کشاورزی و بخش بزرگی از شبکه لجستیک را نیرو می‌دهد. آکسفورد اکونومیکس می‌گوید: «گازوئیل سوخت کارگر اقتصاد است.» همین آن را به شاخص مهمی از فشار تورمی تبدیل می‌کند. قیمت بالاتر گازوئیل هزینه جابه‌جایی غذا، مواد صنعتی و محصولات نهایی را زیاد می‌کند و بر تولید کشاورزی نیز اثر می‌گذارد. هزینه حمل بار پیش‌تر نشانه‌های این فشار را نشان داده است. گزارش سپتامبر شاخص قیمت تولیدکننده نشان داد قیمت حمل بار کامیونی 3.8 درصد ماهانه و 19.3 درصد سالانه افزایش یافته است. این افزایش‌ها لزوماً فوراً در قیمت خرده‌فروشی ظاهر نمی‌شوند. قراردادهای حمل، هزینه‌های اضافی سوخت و استراتژی قیمت‌گذاری شرکت‌ها می‌توانند انتقال را به تأخیر بیندازند. با این حال، هر چه قیمت گازوئیل بیشتر بالا بماند، جذب هزینه‌های اضافی برای کسب‌وکارها سخت‌تر می‌شود. آکسفورد اکونومیکس توضیح می‌دهد که این انتقال می‌تواند «با تأخیر و نامنظم» باشد، چون به عواملی مانند فشار رقابتی، ترتیبات قراردادی و قدرت قیمت‌گذاری بستگی دارد. همین اثر تأخیری است که شوک فعلی گازوئیل را برای فدرال رزرو مهم می‌کند. حتی اگر قیمت انرژی تثبیت شود، هزینه‌هایی که پیش‌تر در زنجیره تأمین انباشته شده‌اند می‌توانند ادامه یابند.