طلا به فدرال رزرو نرم نیاز ندارد؛ به سرکوب مالی نیاز دارد

قیمت طلا (XAU/USD) از ابتدای اکتبر تقریباً در محدوده 4100 تا 4200 دلار تثبیت شده است. این فلز گران‌بها پس از رسیدن به سقف تاریخی نزدیک 5600 دلار در ژانویه، حدود یک‌چهارم ارزش خود را از دست داده است. افزایش بازدهی اوراق خزانه‌داری آمریکا و قدرت گرفتن دلار از عوامل اصلی این اصلاح بوده‌اند. رابطه سنتی طلا با سیاست پولی به هزینه فرصت آن بازمی‌گردد؛ طلا سود پرداخت نمی‌کند و وقتی بازدهی واقعی افزایش می‌یابد، جذابیت آن کمتر می‌شود. بازدهی اوراق 10 ساله خزانه‌داری اخیراً به بالای 5.20 درصد رسیده که بالاترین سطح از 2007 است. بازدهی واقعی نیز به‌شدت افزایش یافته و دلار به نزدیکی بالاترین سطح 18 ماهه رسیده است. مشکل اصلی این است که فدرال رزرو فقط نرخ‌های کوتاه‌مدت را کنترل می‌کند و بازدهی بلندمدت تحت تأثیر انتظارات تورمی، نیاز استقراض دولت و صرف سررسید است. بنابراین حتی اگر بازارها سیاست انقباضی کمتری را پیش‌بینی کنند، بازدهی بلندمدت می‌تواند بالا بماند. تحلیلگران OCBC تأکید کرده‌اند که کاهش ریسک افزایش نرخ بهره به تنهایی برای جهش بعدی طلا کافی نیست و کاهش پایدار بازدهی بلندمدت و تضعیف دلار می‌تواند محرک روشن‌تری باشد. چشم‌انداز مالی دولت آمریکا نیز اهمیت فزاینده‌ای یافته است. کل بدهی فدرال از 40 تریلیون دلار فراتر رفته و CBO پیش‌بینی کرده که بدهی عمومی از 101 درصد تولید ناخالص داخلی در 2026 به 120 درصد در 2036 برسد. هزینه‌های سالانه بهره خالص نیز از حدود 1 تریلیون دلار به 2.1 تریلیون دلار افزایش خواهد یافت. این وضعیت یک معضل سیاستی ایجاد می‌کند: فدرال رزرو برای کنترل تورم به سیاست انقباضی نیاز دارد، اما نرخ‌های بالاتر هزینه بازپرداخت بدهی دولت را افزایش می‌دهد و ممکن است کسری مالی را تشدید کند. تحقیقات State Street نشان می‌دهد سهم سرمایه‌گذاران خارجی از اوراق خزانه‌داری قابل معامله از حدود 50 درصد در 2010 به 31 درصد در 2025 کاهش یافته است. همچنین سهم طلا در ذخایر رسمی خارجی از حدود 9 درصد به نزدیک 22 درصد افزایش یافته است. این تغییرات نشان می‌دهد برخی مدیران ذخایر در حال دور شدن از اوراق قرضه آمریکا هستند. برآوردها حاکی از آن است که صرف سررسید اوراق 10 ساله به حدود 0.8 درصد رسیده که بالاترین سطح در بیش از یک دهه است. برای طلا، پیامدها پیچیده است. بازدهی بالاتر اوراق معمولاً از دلار حمایت می‌کند و هزینه فرصت طلا را افزایش می‌دهد. اما اگر بازدهی بالاتر بیشتر منعکس‌کننده نگرانی درباره پایداری مالی باشد تا قدرت اقتصادی، سرمایه‌گذاران ممکن است جذابیت طلا را دوباره ارزیابی کنند. در چنین شرایطی، «سرکوب مالی» می‌تواند عاملی کلیدی برای رشد بلندمدت طلا باشد.