یورو در آستانه سومین کاهش هفتگی؛ فشار چشم‌انداز انقباضی فدرال رزرو

جفت‌ارز یورو/دلار آمریکا روز جمعه اندکی بالا رفت، زیرا دلار آمریکا پس از یک صعود قوی هفتگی کمی استراحت کرد و به یورو فرصت داد بخشی از افت خود را جبران کند. با این حال، این جفت‌ارز همچنان در مسیر سومین کاهش هفتگی پیاپی است. در زمان انتشار، یورو/دلار حول 1٫1400 معامله می‌شد، پس از آنکه روز پنجشنبه به 1٫1359 رسید که پایین‌ترین سطح از 28 ژوئیه بود. صعود دلار آمریکا در این هفته با افزایش انتظارات نسبت به ادامه افزایش نرخ بهره از سوی فدرال رزرو تقویت شد. فدرال رزرو هفته گذشته نرخ بهره را 25 صدم درصد افزایش داد و اظهارات مقامات آن درباره نیاز به انقباض بیشتر برای بازگرداندن تورم به 2 درصد، شرط‌بندی‌ها برای افزایش نرخ در اکتبر را بالا برد. این موضوع بازده اوراق و دلار را تقویت کرد. شاخص دلار آمریکا (DXY) که ارزش دلار را در برابر سبدی از شش ارز اصلی می‌سنجد، حول 101 معامله می‌شود و روز پنجشنبه به 101٫40 رسیده بود که بالاترین سطح در حدود دو ماه اخیر است. در همین حال، بازده اوراق خزانه 10 ساله آمریکا نزدیک 5٫22 درصد قرار دارد؛ سطحی که آخرین بار در سال 2007 دیده شده بود. داده‌های جمعه آمریکا تصویری متناقض ارائه کرد. شاخص احساسات مصرف‌کننده دانشگاه میشیگان در سپتامبر به 48٫1 از 47٫8 رسید و از انتظار 47٫6 بهتر بود. شاخص انتظارات مصرف‌کننده نیز به 46٫3 از 45٫8 افزایش یافت. اما انتظارات تورمی بدون تغییر ماند؛ انتظار تورم یک‌ساله در 4٫6 درصد و انتظار پنج‌ساله در 3٫4 درصد ثابت شد. معامله‌گران اکنون به گزارش تورم هزینه مصرف شخصی (PCE)، شاخص مدیران خرید تولیدی ISM و گزارش اشتغال غیرکشاورزی (NFP) در هفته آینده چشم دوخته‌اند. این داده‌ها می‌تواند انتظارات برای نشست اکتبر فدرال رزرو را شکل دهد. ابزار CME FedWatch حدود 66 درصد احتمال برای افزایش نرخ بهره را نشان می‌دهد. در منطقه یورو، بانک مرکزی اروپا امسال دو بار نرخ بهره را افزایش داده و بازارها انتظار انقباض بیشتر را قیمت‌گذاری می‌کنند. با این حال، سیاست‌گذاران به مسیر از پیش تعیین‌شده متعهد نشده‌اند و بر رویکرد نشست‌به‌نشست تأکید می‌کنند. آن‌ها همچنین می‌گویند قیمت‌های بالاتر نفت تاکنون اثر قابل توجهی در دور دوم تورم ایجاد نکرده است. داده‌های مقدماتی شاخص هماهنگ قیمت مصرف‌کننده (HICP) منطقه یورو در هفته آینده با دقت دنبال می‌شود. انتظار می‌رود تورم کلی 3٫5 درصد و تورم هسته 2٫6 درصد باشد که نسبت به 3٫2 درصد و 2٫4 درصد افزایش یافته است. تورم به افزایش قیمت یک سبد نماینده از کالاها و خدمات گفته می‌شود. تورم کلی معمولاً به‌صورت درصد تغییر ماهانه و سالانه بیان می‌شود. تورم هسته اقلام پرنوسان‌تر مانند غذا و سوخت را حذف می‌کند، زیرا این اقلام می‌توانند تحت تأثیر عوامل ژئوپلیتیک و فصلی نوسان کنند. تورم هسته معیاری است که اقتصاددانان بر آن تمرکز می‌کنند و بانک‌های مرکزی آن را هدف می‌گیرند تا تورم را در سطحی قابل مدیریت، معمولاً حدود 2 درصد، نگه دارند. شاخص قیمت مصرف‌کننده (CPI) تغییر قیمت‌ها در یک سبد کالا و خدمات را در یک دوره زمانی می‌سنجد. این شاخص معمولاً به‌صورت درصد تغییر ماهانه و سالانه بیان می‌شود. CPI هسته هدف بانک‌های مرکزی است، چون غذا و سوخت پرنوسان را کنار می‌گذارد. وقتی CPI هسته بالای 2 درصد می‌رود، معمولاً نرخ بهره بالاتر می‌رود و برعکس. چون نرخ بهره بالاتر برای یک ارز مثبت است، تورم بالاتر معمولاً به ارز قوی‌تر می‌انجامد و کاهش تورم برعکس عمل می‌کند. اگرچه ممکن است غیرشهودی به نظر برسد، تورم بالا در یک کشور ارزش ارز آن را بالا می‌برد و تورم پایین‌تر برعکس.