دلار استرالیا با افزایش قیمت نفت که بر ین ژاپن سنگینی می‌کند، رشد خود را حفظ کرد

جفت ارز AUD/JPY در معاملات اروپایی روز سه‌شنبه در حدود 110.40 معامله می‌شود و برای دومین روز متوالی رشد می‌کند. این ارز تقویت می‌شود زیرا ین ژاپن با افزایش قیمت جهانی نفت مواجه است که هزینه‌های واردات را برای اقتصاد وابسته به انرژی ژاپن به‌طور قابل توجهی افزایش می‌دهد. با این حال، صعود این جفت ارز ممکن است محدود شود زیرا ین ژاپن ممکن است از انتظار برای تشدید سیاست پولی بانک ژاپن (BoJ)، بازگشت تدریجی معاملات حمل و نقل جهانی و نشانه‌های ظریف از بازگرداندن دارایی‌های خارجی توسط سرمایه‌گذاران داخلی حمایت شود. از سوی دیگر، دلار استرالیا از انتظار بازار برای افزایش نرخ بهره توسط بانک مرکزی استرالیا (RBA) در اواخر این ماه حمایت می‌شود. تحلیلگران Rabobank اشاره می‌کنند که RBA اخیراً شاهد سخنرانی شاهین‌وار اندرو هاسر بوده است و این تغییر باعث شده بازارها به فکر افزایش نرخ در این ماه و نوامبر بیفتند. آنها خاطرنشان می‌کنند که این موضع سخت‌گیرانه‌تر دقیقاً همان چیزی است که وزارت خزانه‌داری آمریکا مایل به دیدن آن است، و تأکید می‌کنند که سیاست پولی سخت‌گیرانه‌تر RBA، به‌ویژه در بخش‌های غیر مسکن، با ترجیحات سیاستی آمریکا همسو است. در چین، شریک تجاری نزدیک استرالیا، فروش خرده‌فروشی در ماه اوت نسبت به سال قبل 0.4 درصد رشد کرد که کمتر از انتظار 0.8 درصد و رشد 0.6 درصدی در ژوئیه بود. تولید صنعتی در همین دوره 5.2 درصد نسبت به سال قبل افزایش یافت که بالاتر از پیش‌بینی 4.8 درصد و 4.5 درصد قبلی بود. سرمایه‌گذاری در دارایی‌های ثابت در ماه اوت نسبت به سال قبل 7.2- درصد بود که مطابق با انتظار کاهش 7.2 درصدی بود. خوانش ژوئیه کاهش 6.7 درصدی بود. بانک‌های مرکزی وظیفه کلیدی حفظ ثبات قیمت‌ها در یک کشور یا منطقه را دارند. اقتصادها دائماً با تورم یا تورم منفی مواجه هستند. افزایش مداوم قیمت کالاهای مشابه به معنای تورم و کاهش مداوم قیمت‌ها به معنای تورم منفی است. وظیفه بانک مرکزی این است که با تنظیم نرخ سیاست خود، تقاضا را در تعادل نگه دارد. برای بزرگ‌ترین بانک‌های مرکزی مانند فدرال رزرو آمریکا (Fed)، بانک مرکزی اروپا (ECB) و بانک انگلستان (BoE)، هدف حفظ تورم نزدیک به 2 درصد است. بانک مرکزی ابزار مهمی برای افزایش یا کاهش تورم دارد و آن تنظیم نرخ بهره سیاستی است. در زمان‌های از پیش اعلام‌شده، بانک مرکزی بیانیه‌ای با نرخ سیاست خود صادر می‌کند و دلایل باقی ماندن یا تغییر (کاهش یا افزایش) آن را ارائه می‌دهد. بانک‌های محلی نرخ‌های پس‌انداز و وام خود را بر این اساس تنظیم می‌کنند که به نوبه خود کسب درآمد از پس‌انداز یا دریافت وام برای شرکت‌ها را آسان‌تر یا دشوارتر می‌کند. وقتی بانک مرکزی نرخ بهره را به‌طور قابل توجهی افزایش می‌دهد، این سیاست پولی انقباضی نامیده می‌شود و وقتی نرخ مبنا را کاهش می‌دهد، سیاست پولی انبساطی است. بانک مرکزی اغلب از نظر سیاسی مستقل است. اعضای هیئت سیاست‌گذاری بانک مرکزی قبل از انتصاب، مراحل و جلسات متعددی را پشت سر می‌گذارند. هر عضو معمولاً اعتقاد خاصی در مورد نحوه کنترل تورم و سیاست پولی بعدی دارد. اعضایی که سیاست پولی بسیار انبساطی با نرخ‌های پایین و وام ارزان می‌خواهند و راضی به تورم کمی بالاتر از 2 درصد هستند، «کبوتر» نامیده می‌شوند. اعضایی که ترجیح می‌دهند نرخ‌های بالاتری برای پاداش پس‌انداز ببینند و همیشه تورم را کنترل کنند، «شاهین» نامیده می‌شوند و تا زمانی که تورم در حد 2 درصد یا کمتر نباشد، آرام نمی‌گیرند. معمولاً یک رئیس یا مدیرعامل هر جلسه را رهبری می‌کند.