شاخص دلار آمریکا از اوج پس از داده تورم عقب‌نشینی کرد؛ همه نگاه‌ها به فدرال رزرو

شاخص دلار آمریکا (DXY) روز جمعه بخشی از رشد اولیه خود را از دست داد؛ زیرا کاهش بازده اوراق خزانه بلندمدت آمریکا بر حمایت ناشی از گزارش شاخص قیمت مصرف‌کننده آمریکا غلبه کرد. این گزارش انتظارات برای افزایش نرخ بهره توسط فدرال رزرو در نشست هفته آینده را تقویت کرده بود. در زمان نگارش، این شاخص حدود 99.11 معامله می‌شد و پس از واکنش اولیه به داده‌ها به‌طور مختصر تا 99.36 بالا رفته بود. شاخص قیمت مصرف‌کننده اصلی در ماه اوت 0.4 درصد نسبت به ماه قبل افزایش یافت که با انتظارات بازار مطابقت داشت اما در مقایسه با رشد 0.1 درصدی ماه ژوئیه به‌شدت شتاب گرفته بود. تورم سالانه در سطح 3.4 درصد ثابت ماند که مطابق پیش‌بینی‌ها بود. تورم هسته که غذا و انرژی پرنوسان را حذف می‌کند، 0.3 درصد نسبت به ماه قبل افزایش یافت، بالاتر از پیش‌بینی 0.2 درصدی و قرائت قبلی 0.2 درصد. تورم سالانه هسته از 2.5 درصد به 2.4 درصد کاهش یافت و با انتظارات همخوان بود. گزارش نشان داد قیمت بنزین 3.9 درصد افزایش یافته و بیش از یک‌سوم افزایش ماهانه تورم اصلی را به خود اختصاص داده است. پس از انتشار داده‌ها، معامله‌گران شرط‌های خود برای افزایش نرخ بهره در نشست 15 تا 16 سپتامبر فدرال رزرو را افزایش دادند؛ ابزار CME FedWatch احتمال افزایش 25 واحدی نرخ بهره را از 67 درصد در اوایل روز به 88 درصد رساند. با این حال، دلار آمریکا نتوانست از این بازقیمت‌گذاری انقباضی بهره ببرد، زیرا افت شدید قیمت نفت بازده اوراق خزانه بلندمدت را از بالاترین سطوح چندساله عقب نشاند. بازده اوراق 10 ساله آمریکا پس از رسیدن مختصر به 4.99 درصد، بالاترین سطح در حدود سه سال، نزدیک 4.94 درصد معامله می‌شود. در همین حال، نفت WTI پس از بالا رفتن مختصر به بالای 100 دلار، نزدیک 96.50 دلار معامله می‌شود و حدود 4 درصد در روز کاهش یافته است. اما بازده اوراق دو ساله که به سیاست پولی حساس است، نزدیک 4.63 درصد و حول سطوح آخرین بار مشاهده‌شده در ژوئیه 2024 باقی مانده است و افزایش انتظارات برای افزایش قریب‌الوقوع نرخ بهره را منعکس می‌کند. این بازده بالای سر کوتاه‌مدت به محدود کردن فشار فروش بر دلار کمک می‌کند. نشست فدرال رزرو در هفته آینده اکنون تمرکز اصلی است. مقام‌های فدرال رزرو بارها تأکید کرده‌اند که تورم برای مدت طولانی بیش از حد بالا مانده و بر تعهد خود برای بازگرداندن آن به هدف 2 درصد تأکید کرده‌اند. قیمت‌های بالای نفت این وظیفه را پیچیده می‌کند و بازارها باید ارزیابی کنند که سیاست‌گذاران شوک انرژی را به‌اندازه‌ای پایدار می‌دانند که افزایش نرخ بهره مورد انتظار معامله‌گران را اجرا کنند یا گزینه حفظ نرخ را انتخاب کنند. سیاست پولی در آمریکا توسط فدرال رزرو شکل می‌گیرد. فدرال رزرو دو وظیفه دارد: دستیابی به ثبات قیمت و حمایت از اشتغال کامل. ابزار اصلی آن برای رسیدن به این اهداف، تنظیم نرخ بهره است. زمانی که قیمت‌ها خیلی سریع افزایش می‌یابند و تورم بالاتر از هدف 2 درصدی فدرال رزرو است، این نهاد نرخ بهره را بالا می‌برد و هزینه استقراض را در کل اقتصاد افزایش می‌دهد. این موضوع دلار آمریکا را تقویت می‌کند، زیرا آمریکا را به مکانی جذاب‌تر برای سرمایه‌گذاران بین‌المللی برای نگهداری پول تبدیل می‌کند. زمانی که تورم به زیر 2 درصد می‌رسد یا نرخ بیکاری بیش از حد بالا است، فدرال رزرو ممکن است نرخ بهره را کاهش دهد تا استقراض را تشویق کند و این به دلار فشار می‌آورد. فدرال رزرو سالانه هشت جلسه سیاست‌گذاری برگزار می‌کند که در آن کمیته بازار باز فدرال (FOMC) شرایط اقتصادی را بررسی و درباره سیاست پولی تصمیم‌گیری می‌کند. در FOMC دوازده مقام فدرال رزرو حضور دارند: هفت عضو هیئت رؤسا، رئیس بانک فدرال رزرو نیویورک و چهار نفر از یازده رئیس بانک‌های ذخیره منطقه‌ای که به‌صورت چرخشی برای دوره‌های یک‌ساله خدمت می‌کنند. در شرایط بسیار خاص، فدرال رزرو ممکن است به سیاستی به نام تسهیل کمّی (QE) متوسل شود. QE فرایندی است که در آن فدرال رزرو جریان اعتبار را در یک سیستم مالی متوقف‌شده به‌طور قابل توجه افزایش می‌دهد. این یک اقدام غیراستاندارد است که در بحران‌ها یا زمانی که تورم بسیار پایین است استفاده می‌شود. این سیاست ابزار انتخابی فدرال رزرو در بحران مالی بزرگ 2008 بود. در آن، فدرال رزرو دلارهای بیشتری چاپ می‌کند و از آن‌ها برای خرید اوراق درجه‌بالا از مؤسسات مالی استفاده می‌کند.