دلار آمریکا رشد خود را نزدیک 99 حفظ کرد؛ همه نگاه‌ها به سمپوزیوم جکسون هول

دلار آمریکا (USD) در روز پنجشنبه به دنبال گزارش چسبنده شاخص قیمت مخارج مصرف شخصی (PCE) ایالات متحده برای ماه ژوئیه، به رشد روز گذشته خود چسبیده است. در معاملات اولیه اروپا، شاخص دلار آمریکا (DXY) که ارزش دلار را در برابر شش ارز اصلی اندازه‌گیری می‌کند، در نزدیکی 99.00 معامله می‌شود. در روز چهارشنبه، تورم هسته PCE ایالات متحده که شاخص تورمی موردعلاقه فدرال رزرو است، مطابق با برآوردها و انتشار قبلی 3.3 درصد سالانه بود. در همین دوره، شاخص کلی PCE نیز با نرخ ثابت 3.7 درصد سالانه رشد کرد، در حالی که انتظار می‌رفت به 3.6 درصد کاهش یابد. انتظارات مربوط به نرخ بهره فدرال رزرو برای نشست سپتامبر یا بعد از آن، پس از انتشار داده‌های تورمی تقریباً تغییر نکرده است. بر اساس ابزار CME FedWatch، احتمال ثابت ماندن نرخ بهره فدرال رزرو در نشست سیاستی سپتامبر تقریباً 64 درصد است. در همین حال، فعالان بازارهای مالی توجه خود را به سمپوزیوم جکسون هول معطوف کرده‌اند، جایی که رئیس فدرال رزرو، کوین وارش، قرار است روز جمعه سخنرانی کند. اقتصاددانان DBS Group Research اشاره کرده‌اند که اگر کوین وارش بخواهد فدرال رزرو را هدایت کند، با یک چالش پیچیده در ارتباطات سیاستی مواجه خواهد شد. آن‌ها استدلال می‌کنند که «به‌طور کلی، وارش با یک اقدام متعادل‌کننده دشوار مواجه است: دفاع از استقلال فدرال رزرو و مأموریت ثبات قیمت، در عین حال ارائه شفافیت بیشتر درباره تابع واکنش فدرال رزرو بدون کنار گذاشتن ترجیح خود برای راهنمایی کمتر به آینده.» این تنش بین حفظ استقلال نهادی و محدود کردن راهنمایی صریح، در حالی که همچنان شفافیت کافی در مورد مسیر سیاست به بازارها ارائه می‌شود، برای تحلیلگران دلار با نزدیک شدن داده‌های آتی آمریکا و رویدادهای فدرال رزرو، مسئله‌ای کلیدی تلقی می‌شود. دلار آمریکا (USD) ارز رسمی ایالات متحده آمریکا و ارز بالفعل تعداد قابل توجهی از کشورهای دیگر است که در کنار اسکناس‌های محلی در گردش است. بر اساس داده‌های سال 2022، این ارز پرمعامله‌ترین ارز جهان است و بیش از 88 درصد از کل گردش مالی ارز خارجی جهان یا به طور میانگین 6.6 تریلیون دلار تراکنش در روز را تشکیل می‌دهد. پس از جنگ جهانی دوم، دلار آمریکا جایگزین پوند انگلیس به عنوان ارز ذخیره جهانی شد. در بیشتر دوران تاریخ خود، دلار آمریکا توسط طلا پشتیبانی می‌شد تا اینکه در سال 1971 با توافق برتون وودز، استاندارد طلا از بین رفت. مهم‌ترین عامل مؤثر بر ارزش دلار آمریکا، سیاست پولی است که توسط فدرال رزرو (Fed) شکل می‌گیرد. فدرال رزرو دو مأموریت دارد: دستیابی به ثبات قیمت (کنترل تورم) و تقویت اشتغال کامل. ابزار اصلی آن برای دستیابی به این دو هدف، تنظیم نرخ بهره است. وقتی قیمت‌ها خیلی سریع افزایش می‌یابند و تورم بالاتر از هدف 2 درصد فدرال رزرو است، فدرال رزرو نرخ‌ها را افزایش می‌دهد که به ارزش دلار کمک می‌کند. وقتی تورم به زیر 2 درصد یا نرخ بیکاری بیش از حد بالا می‌رود، فدرال رزرو ممکن است نرخ بهره را کاهش دهد که بر دلار فشار می‌آورد. در شرایط شدید، فدرال رزرو می‌تواند دلار بیشتری چاپ کند و تسهیل کمی (QE) را اجرا کند. QE فرآیندی است که در آن فدرال رزرو به‌طور قابل توجهی جریان اعتبار را در یک سیستم مالی قفل‌شده افزایش می‌دهد. این یک اقدام سیاستی غیراستاندارد است که زمانی استفاده می‌شود که اعتبار خشک شده باشد زیرا بانک‌ها از ترس نکول طرف مقابل به یکدیگر وام نمی‌دهند. این اقدام آخرین راه‌حل زمانی است که صرفاً کاهش نرخ بهره احتمالاً به نتیجه لازم نمی‌رسد. این ابزار انتخابی فدرال رزرو برای مقابله با بحران اعتباری بود که در بحران مالی بزرگ 2008 رخ داد. این فرآیند شامل چاپ دلار بیشتر توسط فدرال رزرو و استفاده از آن برای خرید اوراق قرضه دولتی ایالات متحده عمدتاً از مؤسسات مالی است. QE معمولاً به دلار ضعیف‌تر منجر می‌شود. انقباض کمی (QT) فرآیند معکوس است.