چرا فدرال رزرو جای خریداران خزانه‌داری که رفتند را پر کرد

بحث‌برانگیزترین بخش لوله‌کشی بانک مرکزی در ماه گذشته تسهیلاتی است که هرگز استفاده نشده است. وقتی ژاپن برای دفاع از ین اقدام کرد، ترتیبی که توجه را جلب کرد، تسهیلات ریپوی فدرال رزرو برای مقامات پولی خارجی بود که به یک بانک مرکزی خارجی تأییدشده اجازه می‌دهد با واگذاری موقت اسناد خزانه به فدرال رزرو به جای فروش آنها در بازار، دلار به دست آورد. منطق این بود که ژاپن دلار می‌گیرد، بازار خزانه از فروشنده اجباری دور می‌ماند و نرخ‌های بلندمدت آمریکا حفظ می‌شود. پوشش رسانه‌ای آن را مکانیسمی می‌دانست که مداخله را عملی کرد. انتشار هفتگی ترازنامه فدرال رزرو خط ریپوی رسمی خارجی را صفر نشان می‌دهد. نه یک عدد کوچک، بلکه صفر، بدون تغییر در هفته و سال، و ظاهراً برای هشت هفته متوالی استفاده نشده است، با آخرین برداشت حدود 3 میلیارد دلار در فوریه. تسهیلاتی که همه به آن اعتبار دادند هرگز باز نشد. در همین حال، ترازنامه فدرال رزرو در سال گذشته 116٫340 میلیارد دلار رشد کرد و هر دلار از این رشد و بیشتر به اسناد خزانه رفت. آنچه ترازنامه جذب می‌کند ژاپن نیست، بلکه خزانه‌داری ایالات متحده است. با انتشار واقعی شروع کنید، زیرا جهت جریان‌ها خلاف داستان است. موافقت‌نامه‌های بازخرید رسمی خارجی با فدرال رزرو صفر است. تسهیلاتی که در جهت مخالف کار می‌کند، جایی که بانک‌های مرکزی خارجی دلارهای مازاد را یک‌شبه پارک می‌کنند تا قرض بگیرند، 357٫392 میلیارد دلار دارد که 1٫820 میلیارد دلار در سال افزایش یافته است. سوآپ‌های نقدینگی بانک مرکزی، کانال دیگری که فدرال رزرو از طریق آن دلار به خارج وام می‌دهد، مجموعاً 132 میلیون دلار است که در ترازنامه 6٫760 تریلیون دلاری یک خطای گرد کردن است. مقامات پولی خارجی از فدرال رزرو دلار نمی‌گیرند، بلکه به طور خالص به آن وام‌دهنده هستند، در مقیاس بزرگ، و در تمام این دوره بوده‌اند. این به این معنی نیست که پشتوانه بی‌ارزش است. یک تعهد معتبر می‌تواند دقیقاً با هرگز آزمایش نشدن کار کند، زیرا وجود آن یک معامله را از بازار حذف می‌کند. هر کسی که برای فروشندگان اجباری اسناد خزانه توسط مقامات ژاپنی موقعیت گرفته بود باید با این احتمال روبرو می‌شد که آنها مجبور به فروش نباشند، و این به تنهایی محاسبه را بدون جابجایی یک دلار تغییر می‌دهد. اما این به معنای چیزی مهم برای هر کسی است که این ترتیب را قیمت‌گذاری می‌کند. ظرفیت، شرایط، دوام سیاسی و اندازه‌ای که تسهیلات در تنش واقعی عمل می‌کند، همه کاملاً آزمایش‌نشده هستند. بازار یک وعده را قیمت‌گذاری کرده است. هیچ‌کس ندیده است که وعده عملی شود. این بخشی است که باید خوانش راحت را متوقف کند. دلیل بیان‌شده برای این ترتیب اجتناب از سناریویی بود که در آن ژاپن اسناد خزانه را برای تأمین مالی یک مداخله انفرادی نقد می‌کرد و بازده بلندمدت آمریکا را بالا می‌برد. این را با داده‌های نگهداری در همان انتشار مقایسه کنید. اوراق بهادار نگهداری‌شده در فدرال رزرو برای حساب‌های رسمی خارجی و بین‌المللی مجموعاً 2٫888 تریلیون دلار است که 316٫060 میلیارد دلار در سال کاهش یافته است. اسناد خزانه قابل بازار در این رقم 2٫609 تریلیون دلار است که 257٫964 میلیارد دلار کاهش یافته است. دارندگان رسمی خارجی دارایی‌های خزانه خود را در فدرال رزرو در دوازده ماه حدود یک چهارم تریلیون دلار کاهش داده‌اند. تسهیلاتی که برای جلوگیری از این کار طراحی شده بود هرگز لمس نشد. فروش بدون توجه به آن، از طریق کانال‌های عادی، با سرعتی که هیچ مداخله‌ای نمی‌توانست تولید کند، اتفاق افتاد. و انتهای بلند آن را نشان می‌دهد. بازده سی‌ساله 5٫246٪ معامله می‌شود، چهار واحد پایه بالاتر از بالاترین چاپ در پنجره و حدود 90 واحد پایه بالاتر از جایی که در ابتدای سال گذشته بود. ده‌ساله 4٫649٪ است. دو‌ساله، در مقابل، 4٫127٪ است، حدود 30 واحد پایه پایین‌تر از بالاترین خود. انتهای جلو افزایش یافته است. انتهای بلند افزایش نیافته است. این واگرایی تنها آموزنده‌ترین چیز در بازار آمریکا است.