ین ژاپن خریدار دومی دارد که هیچ کس نام نمی برد

روایت پنجشنبه، دفاع رکوردشکن از ین بود؛ اما جمعه روزی است که اهمیت دارد. از صبح توکیو دلار در سه موج جداگانه فروخته شد و هیچ کس مسئولیت آن را نپذیرفت. خزانه داری آمریکا از طریق فدرال رزرو نیویورک به چند بانک گفته است که ممکن است وارد بازار شود و باید برای اقدام بیشتر آماده باشند. دلار/ین در اواخر معاملات کمی زیر 159.00 است، یک و نیم ین پایین تر از شروع روز. الگو بیشتر شبیه یک عملیات است تا بازار. صبح لندن دلار را در چند دقیقه به محدوده 158.50 رساند و بلافاصله خریداری شد؛ موج دوم حدود 13:15 گرینویچ و همزمان با تیتر خزانه داری اتفاق افتاد؛ کف جلسه نزدیک 158.00 ساعت ها بعد در عصر نیویورک ثبت شد. بازار نتوانست عملیات را از فروش سرمایه گذاران جدا کند. این سردرگمی یک شکست ارتباطی نیست؛ بلکه خود محصول است. توکیو پس از هزینه رکوردشکن در پنجشنبه برای در هم شکستن موقعیت های معاملاتی، اکنون می تواند سطح را با کسری از پول یا بدون هیچ پولی حفظ کند؛ زیرا هر موج ناگهانی قابل انکار است و معامله گران باید احتمال را قیمت گذاری کنند، نه واقعیت را. دستورالعمل های صندوق بین المللی پول (IMF) تا سه بار مداخله در شش ماه را با نرخ ارز شناور سازگار می داند و سه روز متوالی عملیات را یک رویداد می شمارد. مقامات وزارت دارایی در ماه مه گفتند پس از شمارش کمپین آوریل، دو پنجره تا نوامبر باقی مانده بود. پنجشنبه و جمعه دومین پنجره هستند و همان یکی محسوب می شوند؛ یعنی فعالیت امروز بر اساس معیار توکیو رایگان است. ذخایر نیز محدودیت الزام آور نیست. ژاپن حدود 1.4 تریلیون دلار ذخیره دارد که کمی کمتر از 1.2 تریلیون آن دارایی ارز خارجی است. کمپین آوریل تا مه حدود 74 میلیارد دلار در یک ماه هزینه کرد بدون آنکه تأثیری بر ذخایر بگذارد. چیزی که کمیاب است اجازه است، نه مهمات؛ و یک پنجره باقی مانده است. چک نرخ بهره ای که پیش از حرکت پنجشنبه انجام شد از سوی فدرال رزرو نیویورک به عنوان عامل مالی خزانه داری بود، نه از طرف خود فدرال رزرو. مشارکت خود بانک مرکزی آمریکا به مجوز جداگانه کمیته بازار آزاد فدرال (FOMC) نیاز دارد و چنین مجوزی صادر نشده است. هماهنگی در این رویداد مالی است و در مرز نرخ بهره ای که مشکل را ایجاد کرد متوقف می شود. این اقدام نمادین همچنان بزرگترین اقدام پانزده سال اخیر است. وزیر خزانه داری پنجشنبه ین را «به شدت کم ارزش شده» خواند و گفت بازارهای ارز معمولاً بیش از حد حرکت می کنند. آخرین عملیات مستقیم آمریکا در این جفت ارز مارس 2011 بود؛ یک میلیارد دلار بین صندوق تثبیت ارز (ESF) و پرتفوی خود بانک مرکزی تقسیم شد و هدفش تضعیف ین بود. مقیاس، شور و هیجان را نسبی می کند. موقعیت خالص ESF در پایان 2025 حدود 43.6 میلیارد دلار بود، یعنی کمتر از آنچه توکیو در یک ساعت پنجشنبه خرج کرد. پول آمریکا یک سیگنال است و خود سیگنال نکته اصلی است. عملیات توکیو بر اساس داده های حساب بانک مرکزی حدود 53 میلیارد دلار تخمین زده می شود که آن را به بزرگترین روز مداخله تاریخ ژاپن تبدیل می کند. این عملیات دلار را از 163.00 به زیر 158.00 در یک ساعت رساند؛ یک ساعت پس از انتشار تولید ناخالص داخلی 1.5 درصد سالانه در برابر انتظار 2.1 درصد که آن را از تعادل خارج کرده بود، در حالی که بازار دارای موقعیت خالص فروش ین به ارزش 11.65 میلیارد دلار بود. دوازده ساعت بعد، بانک مرکزی ژاپن (BoJ) نرخ بهره را با رأی 8 به 1 در 1.00 درصد نگه داشت؛ یک عضو یک چهارم واحد درصد بیشتر را ترجیح داد، در حالی که هشدار داد تورم زیربنایی ممکن است بالاتر از هدف باشد. سقف 3.75 درصد در واشنگتن در برابر 1.00 درصد در توکیو؛ نبردی که همچنان ادامه دارد.