چگونه کیف پول‌های سرد بیت‌کوین در حمله‌ای که هیچ تماسی با دستگاه‌ها نداشت، 70 میلیون دلار از دست دادند؟

بیش از 1000 بیت‌کوین به ارزش حدود 70 میلیون دلار از 1196 کیف پول در بازه 41 دقیقه‌ای در 30 ژوئیه تخلیه شد؛ این مقدار تقریباً دو برابر رقمی بود که هنگام افشای اولیه سرقت گزارش شده بود. Galaxy Research روز جمعه رویداد کامل را ترسیم کرد و دریافت که 1٬082٫65 بیت‌کوین بین ساعت 01:10 تا 01:51 UTC در شش بلاک جابه‌جا شده است؛ سه بلاک میانی هیچ تراکنشی نداشتند که نشان می‌دهد تراکنش‌ها به‌صورت دسته‌ای پخش شده‌اند نه پیوسته. وجوه در چهار آدرس قرار دارد و جابه‌جا نشده است. گزارش‌های اولیه تنها یکی از این آدرس‌ها را شناسایی کرده بودند و به همین دلیل رقم مذکور افزایش یافته است. ابعاد این حمله بسیار کوچک‌تر از برخی حملات بزرگ امسال است، اما سازوکار آن غیرعادی است و به همین دلیل اهمیت زیادی دارد. بیشتر سرقت‌های ارز دیجیتال مستلزم دستیابی به چیزی است: صرافی هک می‌شود، قراردادی فریب می‌خورد، یا کلیدی از لپ‌تاپ فیشینگ می‌شود. دفاع همیشه فاصله‌گذاری بوده است؛ دقیقاً همان چیزی که کیف پول سخت‌افزاری ارائه می‌دهد. کلید را روی دستگاهی نگه دارید که هرگز به اینترنت متصل نمی‌شود و از نظر تئوری چیزی برای لمس کردن توسط مهاجم وجود ندارد. هنگام ایجاد کیف پول، دستگاه باید عددی چنان بزرگ و غیرقابل پیش‌بینی انتخاب کند که حدس زدن آن غیرممکن باشد. این عدد seed است و همه آدرس‌ها و کلیدهای خصوصی از آن با قواعد عمومی ثابت مشتق می‌شوند. فریمور Coldcard قرار بود این عدد را از مولد تصادفی سخت‌افزاری مخصوص بگیرد. یک تنظیم داخلی build به آن گفته بود که این مولد را نادیده بگیرد و یک بررسی در کتابخانه پشتیبان فقط وجود تنظیم را چک می‌کرد، نه روشن بودن آن را. تولید کلید به یک جایگزین نرم‌افزاری ساده سقوط کرد که با شماره سریال تراشه و ثبات‌های ساعت آن تغذیه می‌شد. این شماره سریال ابر داده ثابت کارخانه است و مقادیر ساعت نیز وضعیت‌های زمانی هستند که مهاجم می‌تواند آن‌ها را محدود کند یا روی دستگاه خودش اندازه بگیرد. پیامد این امر این بود که دامنه کلیدهایی که دستگاه می‌توانست تولید کند از وسعت غیرقابل تصور به تعداد قابل شمارش کاهش یافت. تیم‌های امنیتی دریافتند که تولید کلید در مدل‌های قدیمی‌تر Mk2 و Mk3 قابل تعیین است، اما برای Mk4، Q و Mk5 این دامنه را حدود چهار میلیارد امکان تخمین زدند. چهار میلیارد برای انسان عدد بزرگی است، اما برای رایانه عدد کوچکی است. مهاجم در سخت‌افزار خودش seedهای نامزد تولید می‌کند، آدرس‌هایی را که هر کدام تولید می‌کنند استخراج می‌کند و آن آدرس‌ها را با بلاک‌چین عمومی — که هر کسی می‌تواند دانلود کند — مطابقت می‌دهد. هر مرحله از این فرآیند روی ماشین مهاجم اجرا می‌شود. دستگاه قربانی در هیچ نقطه‌ای درگیر نیست و می‌تواند در گاوصندوقی در قاره‌ای دیگر خاموش باشد. تجزیه‌وتحلیل Galaxy روند اجرای این فرآیند را نشان می‌دهد. از کیف پول‌های تخلیه‌شده، 1٬183 مورد از فرمت آدرس مدرن نیتیو سگویت استفاده می‌کردند، هفت مورد از استاندارد قدیمی‌تر و شش مورد از استانداردی قدیمی‌تر. هیچ‌کس سه فرمت آدرس مختلف را هم‌زمان برای قربانی خاصی هدف نمی‌گیرد. این شمارش سیستماتیک است؛ یعنی بررسی هر seed نامزد در برابر هر مسیری که ممکن است تولید کرده باشد. اپراتور می‌تواند جستجو را گسترش دهد، اصلاح کند و هر وقت خواست بازگردد. Galaxy هشدار داد اگر دارندگان دارایی‌های خود را جابه‌جا نکنند، موج‌های بیشتری محتمل است. همچنین مالک نمی‌تواند تشخیص دهد که آیا در معرض خطر است یا نه. هیچ آزمایشی وجود ندارد که روی کیف پول خودتان اجرا کنید و مشخص کند آیا seed شما در دامنه بازتولیدپذیر قرار دارد یا نه. Coinkite، سازنده Coldcard، به مالکان Mk3 هشدار داده و می‌گوید دستگاه‌های جدیدتر آن تحت تأثیر قرار نگرفته‌اند، در حالی که گزارش Block مدل‌های Mk2، Mk4، Q و Mk5 را نیز در محدوده خطر قرار می‌دهد. تا زمانی که این مسئله حل شود، هر کسی که با فریمور آسیب‌دیده seed تولید کرده است باید بدترین حالت را در نظر بگیرد، نه اینکه بتواند آن را تأیید کند. با این حال، مهاجم یک اشتباه مرتکب شد. Clay Garrett از Block در X گفت که اپراتور از یک حساب پولی در یک «ارائه‌دهنده شناخته‌شده داده‌های بلاک‌چین» برای جستجوی آدرس‌های مبدأ در طول جابه‌جایی‌ها استفاده کرده بود و اینکه ...