پژوهش بانک ایتالیا: استیبل‌کوین‌ها لزوماً برای حواله‌ها ارزان‌تر نیستند

برای سال‌ها استیبل‌کوین‌ها به‌عنوان کاربرد انقلابی رمزارزها در پرداخت‌های فرامرزی معرفی شده‌اند؛ با این وعده که انتقال تقریباً آنی را با هزینه‌ای بسیار کمتر از صرافی‌های سنتی حواله ممکن می‌کنند. ارسال USDC از طریق بلاک‌چین ممکن است فقط چند سنت هزینه داشته باشد، اما مطالعه جدید بانک ایتالیا نشان می‌دهد بیشتر مردم هنگام انتقال پول به کشورشان در عمل چنین هزینه‌ای نمی‌پردازند. در یک بررسی با روش خریدار مرموز در 10 مسیر بین‌المللی حواله، محققان دریافتند انتقال‌های مبتنی بر استیبل‌کوین پس از در نظر گرفتن کل مسیر، از حساب بانکی تا کیف پول رمزارزی و بازگشت به پول محلی، به‌طور سیستماتیک ارزان‌تر از صرافی‌های سنتی نیستند. این مطالعه که به‌عنوان مقاله شماره 86 بازارها، زیرساخت‌ها و سیستم‌های پرداخت منتشر شده، انتقال 200 USDC از ایتالیا به مقاصدی مانند آرژانتین، برزیل، آفریقای جنوبی، امارات و ژاپن را ردیابی کرده است. هزینه‌های سرتاسری به‌شدت متفاوت بود؛ از حدود 0.3 درصد تا تقریباً 9 درصد ارزش انتقال، بسته به مسیر و ارائه‌دهندگان خدمات. زمان تسویه نیز بسیار متفاوت بود؛ از حدود 20 دقیقه در جایی که سیستم‌های پرداخت آنی داخلی از برداشت پشتیبانی می‌کردند تا دو روز کاری زمانی که دریافت‌کنندگان به انتقال بانکی سنتی وابسته بودند. برجسته کردن کاستی‌های وعده‌های استیبل‌کوین توسط یک بانک مرکزی تا حدی انتظار می‌رود. مؤسسات مالی سنتی ممکن است منافع شخصی در تضعیف پذیرش استیبل‌کوین داشته باشند. با این حال محققان دریافتند که خود بلاک‌چین به‌ندرت مشکل اصلی است. کارمزد گاز شبکه سهم ناچیزی از هزینه کل داشت. بیشترین هزینه‌ها پیش و پس از انتقال روی زنجیره رخ می‌داد: تبدیل یورو به USDC، برداشت وجوه به ارز محلی، اختلاف نرخ ارز و کارمزدهای صرافی‌ها و شبکه‌های بانکی داخلی. این یافته‌ها یکی از بزرگ‌ترین نقاط کور صنعت را نشان می‌دهد. بسیاری از بازاریابی‌های مربوط به حواله استیبل‌کوین بر هزینه انتقال توکن‌ها در شبکه‌های بلاک‌چین متمرکز است. در شبکه‌های لایه 2 و بلاک‌چین‌های جدیدتر، انتقال دلار دیجیتال می‌تواند کمتر از یک سنت هزینه داشته باشد. اما کاربران حواله در حال خرید تراکنش بلاک‌چینی نیستند؛ آن‌ها پول را بین دو حساب بانکی، اغلب با ارزهای متفاوت، جابه‌جا می‌کنند. این تمایز مهم است زیرا استیبل‌کوین‌ها تنها زمانی مزیت هزینه‌ای وعده‌داده‌شده را ارائه می‌کنند که فرستنده و گیرنده هر دو در اکوسیستم رمزارزی باقی بمانند. اگر گیرنده مایل باشد USDC نگه دارد، مستقیماً استیبل‌کوین خرج کند یا به فروشندگانی بپردازد که آن را می‌پذیرند، انتقال بلاک‌چینی به‌طرز چشمگیری ارزان است. اما در دنیای واقعی، بیشتر گیرندگان در نهایت به ارز محلی نیاز دارند تا اجاره بپردازند، مواد غذایی بخرند یا قبض‌ها را تسویه کنند. هر تبدیل بین ارز فیات و استیبل‌کوین واسطه دیگری را وارد می‌کند؛ معمولاً صرافی متمرکز، کارگزار یا ارائه‌دهنده پرداخت، همراه با کارمزدهای اضافی و افزایش نرخ ارز. به جای حذف کامل واسطه‌ها، بازار امروز حواله استیبل‌کوین اغلب بانک‌های کارگزار سنتی را با مجموعه متفاوتی از واسطه‌ها جایگزین می‌کند. این به آن معنا نیست که فناوری شکست خورده است. بانک ایتالیا اشاره می‌کند که استیبل‌کوین‌ها می‌توانند در مسیرهای خاص هزینه‌ها را کاهش دهند و تسویه همیشگی و برنامه‌پذیری آن‌ها همچنان مزیت‌های معناداری نسبت به سیستم‌های پرداخت سنتی دارد. این مطالعه صرفاً استدلال می‌کند که این مزایا هنوز به معنای حواله‌های ارزان‌تر به شکل مداوم در کل زنجیره پرداخت نیست. گزارش همچنین به عواملی اشاره می‌کند که ممکن است در نهایت وعده اصلی استیبل‌کوین را محقق کند: با گسترش ارائه‌دهندگان مجاز خروجی در چارچوب‌هایی مانند اروپا.