نیک و بد معاملات پرپچوال (perp) از دیدگاه معامله‌گران ارز دیجیتال

در گفتگو با معامله‌گران باتجربه‌ی کریپتو، اولین موضوعی که مطرح می‌شود، قراردادهای آتی دائمی یا «پرپ‌ها» هستند؛ قراردادهای مشتقه‌ای که به معامله‌گران اجازه می‌دهند موقعیت‌های بسیار بزرگ‌تری نسبت به سرمایه‌ی موجود در حساب کنترل کنند. پرپ‌ها مانند فیوچرز استاندارد کار می‌کنند، اما مزیت کلیدی آن‌ها این است که تاریخ انقضا ندارند. در حالی که معامله‌گران بیت‌کوین و اتر به بازارهای متنوعی دسترسی دارند، برای معامله‌گران آلت‌کوین‌ها، پرپ‌ها اغلب تنها گزینه‌ی مشتقات هستند. کوین‌دسک با معامله‌گرانی که در این بازار موفق بوده‌اند گفتگویی انجام داده تا تفاوت پرپ‌ها با سایر مشتقات، مزایای آن‌ها برای معامله‌گران نهادی و خرد، و هزینه‌های واقعی این معاملات را بررسی کند. پاسخ آن‌ها تقریباً متفق‌القول بود: همه پرپ‌ها را به دلیل نقدینگی عمیق، کارمزدهای پایین و کارایی مارجین فوق‌العاده دوست دارند. با این حال، کارمزد معامله تنها هزینه نیست؛ هزینه‌ای دوره‌ای به نام نرخ تأمین مالی (funding rate) وجود دارد که برای نگه‌داشتن موقعیت باز پرداخت می‌شود و با طولانی‌تر شدن مدت نگه‌داری، افزایش می‌یابد. معامله‌گران نگران انباشته شدن این هزینه‌ها هستند. لوکاس کرن، معامله‌گر مشتقات در STS Digital، گفت که پرپ‌ها زیرساخت اصلی تمام فعالیت‌های شرکت آن‌ها هستند و نقدینگی فیوچرزهای تاریخ‌دار برای آلت‌کوین‌ها به قدری کم است که غیرقابل استفاده هستند. کندیث اونگ، معامله‌گر مستقل شش ساله، نیز از دیدگاه معامله‌گر خرد به جذابیت پرپ‌ها اشاره کرد: اجرای بهتر سفارش‌ها، کارمزد کمتر، و امکان استفاده از حالت هج (hedge mode) برای نگه‌داری هم‌زمان موقعیت‌های لانگ و شورت روی یک دارایی. او معتقد است این مزیت بزرگی نسبت به بازارهای تنظیمی مانند CME است. هر دو معامله‌گر تأکید کردند که کارایی مارجین، یعنی میزان موقعیت معاملاتی به ازای هر واحد وثیقه، دلیل اصلی جذب معامله‌گران به پرپ‌هاست.