پوند بریتانیا با کاهش زیر 1.3400 باقی ماند زیرا نخست‌وزیر برنهام نگرانی‌های مالی را برانگیخت

پوند بریتانیا (GBP) در روز پنجشنبه در برابر دلار آمریکا (USD) زیر سطح 1.3400 تثبیت شده و در مسیر کاهش هفتگی 0.6% قرار دارد. این کاهش پس از بازگشت از بالاترین سطح 1.3558 در هفته گذشته رخ داده است. داده‌های تورم ضعیف که روز چهارشنبه منتشر شد، همراه با نگرانی‌های فزاینده درباره برنامه‌های هزینه نخست‌وزیر اندرو برنهام، باعث کاهش پوند در سراسر بازارها در این هفته شده است. داده‌های منتشر شده در روز سه‌شنبه نشان داد که تورم مصرف‌کننده بریتانیا به 2.6% سالانه کاهش یافته است که پایین‌ترین نرخ رشد از مارس سال گذشته است. قیمت‌های تولیدکننده نیز در ماه ژوئن بسیار فراتر از انتظارات کاهش یافت. این ارقام به بانک مرکزی انگلیس (BoE) زمان بیشتری برای ارزیابی تأثیر قیمت‌های ناپایدار انرژی بر اقتصاد بریتانیا می‌دهد و امید به افزایش نرخ بهره را به تأخیر می‌اندازد. علاوه بر این، اولین اعلامیه‌های سیاستی نخست‌وزیر برنهام سرمایه‌گذاران را در مورد نحوه تأمین مالی تعهدات هزینه‌ای خود دچار تردید کرده و نگرانی‌های مالی را دوباره مطرح کرده است. استراتژیست‌های براون برادرز هاریمن هشدار می‌دهند که «چشم‌انداز هزینه‌ها و استقراض بالاتر تحت نخست‌وزیر جدید اندی برنهام خطر بدتر شدن اعتبار مالی بریتانیا را به همراه دارد و برای پوند یک عامل منفی است» و موضع محتاطانه‌ای نسبت به پوند تقویت می‌کند. در این زمینه، کارشناسان ارز از برخی از بانک‌های تجاری بزرگ جهان، پوند را در هفته‌های آینده کاهشی می‌بینند. تحلیلگران گروه UOB موضع میان‌مدت محتاطانه‌ای نسبت به پوند دارند و تأکید می‌کنند که «شتاب نزولی به سرعت در حال افزایش است و اگر پوند زیر 1.3340 بسته شود، احتمالاً به 1.3300 کاهش می‌یابد.» آنها خاطرنشان می‌کنند که این گرایش نزولی برای اولین بار «پس از کاهش شدید پوند دو روز پیش» برجسته شد، زمانی که قضاوت کردند «احتمال بسته شدن پوند زیر 1.3340 تا زمانی که سطح «مقاومت قوی» که اکنون در 1.3455 است، شکسته نشود، باقی خواهد ماند.» در حالی که UOB می‌گوید «همچنان به همان دیدگاه پایبند است»، این بانک اکنون آن نشانگر فنی را تنظیم کرده و «سطح «مقاومت قوی» را به 1.3435 بازبینی کرده است» و بدین ترتیب آستانه‌ای را که سناریوی نزولی فعلی را باطل می‌کند، پایین‌تر آورده است. بانک مرکزی انگلیس (BoE) سیاست پولی بریتانیا را تعیین می‌کند. هدف اصلی آن دستیابی به «ثبات قیمت‌ها» یا نرخ تورم ثابت 2% است. ابزار آن برای دستیابی به این هدف، تنظیم نرخ‌های پایه وام‌دهی است. BoE نرخی را تعیین می‌کند که با آن به بانک‌های تجاری وام می‌دهد و بانک‌ها به یکدیگر وام می‌دهند و سطح نرخ‌های بهره را در کل اقتصاد تعیین می‌کند. این همچنین بر ارزش پوند استرلینگ (GBP) تأثیر می‌گذارد. زمانی که تورم بالاتر از هدف بانک مرکزی انگلیس باشد، با افزایش نرخ‌های بهره پاسخ می‌دهد و دسترسی به اعتبار را برای افراد و کسب‌وکارها گران‌تر می‌کند. این برای پوند مثبت است زیرا نرخ‌های بهره بالاتر بریتانیا را به مکانی جذاب‌تر برای سرمایه‌گذاران جهانی برای نگهداری پول تبدیل می‌کند. زمانی که تورم پایین‌تر از هدف قرار می‌گیرد، نشانه‌ای از کندی رشد اقتصادی است و BoE کاهش نرخ‌های بهره را برای ارزان‌تر کردن اعتبار در نظر می‌گیرد به این امید که کسب‌وکارها برای سرمایه‌گذاری در پروژه‌های رشدآفرین وام بگیرند – که برای پوند منفی است. در شرایط بحرانی، بانک مرکزی انگلیس می‌تواند سیاستی به نام تسهیل کمی (QE) را اجرا کند. QE فرآیندی است که طی آن BoE جریان اعتبار را در یک سیستم مالی راکد به طور قابل توجهی افزایش می‌دهد. QE یک سیاست آخرین راه حل است زمانی که کاهش نرخ‌های بهره به نتیجه مطلوب نمی‌رسد. فرآیند QE شامل چاپ پول توسط BoE برای خرید دارایی‌ها – معمولاً اوراق قرضه دولتی یا شرکتی با رتبه AAA – از بانک‌ها و سایر مؤسسات مالی است. QE معمولاً منجر به تضعیف پوند می‌شود. تنگ‌کردن کمی (QT) برعکس QE است و زمانی اجرا می‌شود که اقتصاد در حال تقویت و تورم در حال افزایش است. در حالی که در QE، بانک مرکزی انگلیس (BoE) اوراق قرضه دولتی و شرکتی را از مؤسسات مالی خریداری می‌کند تا آنها را به وام‌دهی تشویق کند، در QT، BoE خرید اوراق بیشتر را متوقف می‌کند.