دو برنهام، یک بودجه: پوند فاصله بین وعده و پیش‌فرض را معامله می‌کند

یک ماه پیش، این ستون سوالی را بی‌پاسخ گذاشت. کوه یخی که باعث فروش بهاری گیلت‌ها شد در حال دور شدن بود، حق‌الزحمه اعتبار تنها لایه‌ای بود که وست‌مینستر می‌توانست کنترل کند و هیچ‌کس نمی‌دانست دولت جدید چقدر اجازه رشد به آن خواهد داد. دوشنبه این سوال صاحب خود را پیدا کرد. اندی برنهام به عنوان هفتمین نخست‌وزیر بریتانیا در یک دهه وارد خیابان داونینگ شد، به قوانین مالی موجود متعهد شد و در همان نفس وعده استفاده از هر اینچ ظرفیت درون آن‌ها را داد. او هنوز وزیر خزانه‌داری را معرفی نکرده بود. بازار گیلت منتظر نماند. مسیر اهمیت دارد زیرا از آنچه رد شد. حزب کارگر یک انتخابات میان‌دوره‌ای فوریه را در حوزه برنهام باخت، سپس مجموعه‌ای فاجعه‌بار از انتخابات محلی مه، و حزب شهردار منچستر را برای بازگشت به پارلمان از طریق یک انتخابات میان‌دوره‌ای تابستانی که او به درستی برد، پاک کرد. استارمر ابتدا نشان داد که با هر چالشی رقابت خواهد کرد، سپس استعفا داد. تنها رقیب سنگین‌وزنی که هفته‌ها اصرار داشت که اعداد را دارد، ظرف چند روز کنار رفت و از آن زمان با مسئولیت دفاع ظاهر شده است. آنچه بریتانیا به دست آورد یک تاج‌گذاری بود و تاج‌گذاری از آزمون استرس عبور می‌کند. هیچ رقابتی برای وادار کردن پلتفرم به بررسی وجود نداشت، هیچ مانیفستی خط به خط توسط مخالفان قیمت‌گذاری نشد، هیچ سند هزینه‌ای برای بازار برای علامت‌گذاری وجود نداشت و میزهای شرط‌بندی دنباله‌ای زنده بر روی مرد جدیدی که به دنبال مأموریت خود زودهنگام است، نگه می‌دارند. اولین بیانیه کاملاً مشخص از آنچه این دولت قصد دارد، بودجه‌ای است که برای اکتبر برنامه‌ریزی شده است. تا آن زمان، حق‌الزحمه کلمات را قیمت‌گذاری می‌کند و دوشنبه نرخ جاری را نشان داد: یک اظهار نظر درباره کار کردن قوانین تا حد خود، بازاری اوراق قرضه را که یک ماه منتظر شنیدن دقیقاً همان بود، حرکت داد. مشکل عمیق‌تر بازار این است که دو نسخه از او در سابقه وجود دارد. برنهام سپتامبر به یک مصاحبه‌کننده گفت که کشور باید از وابستگی به بازار اوراق قرضه فراتر رود، صنایع کلیدی را به دست عمومی آورد و از نرخ 50٪ مالیات بر درآمد حمایت کرد. گیلت‌ها در آن زمان به این اظهارات فروخته شدند و نوار فراموش نکرده است. برنهام جولای به قوانین و قفل مالیاتی متعهد شده است، استدلال می‌کند که کنترل عمومی خدمات ضروری هزینه‌های بلندمدت دولت را کاهش می‌دهد و اصرار دارد که رویکرد او، که آن را منچستریسم می‌نامد، دقیقاً همان چیزی است که باید سرمایه‌گذاران را مطمئن کند. هر دو او هستند. هیچ‌کدام توسط دفتر آزمایش نشده‌اند. کابینه اولین شواهد سخت بود و به دو صورت خوانده می‌شود که نکته است. جان هیلی در خزانه‌داری مانند یک جفت دست امن به نظر می‌رسد، یک کهنه‌سرباز مشاغل خزانه‌داری تحت بلر و براون. او همچنین مردی است که در ژوئن از سمت دفاع استعفا داد زیرا فکر می‌کرد بودجه خیلی کوچک است، استعفایی که به بیرون راندن استارمر کمک کرد و منطق بیان شده انتصاب او این است که او دیدگاه نخست‌وزیر جدید را به اشتراک می‌گذارد. وس استریتینگ، که همان استدلال هزینه را از بیرون مطرح کرد، اکنون بودجه دفاعی را که هیلی می‌خواست، در اختیار دارد. ایوت کوپر مسئولیت اصالحات مراقبت اجتماعی را که برنهام آن را اولویت اصلی خود می‌نامد، به عهده گرفته است، اصالحی با برچسب قیمت چند میلیارد پوندی قبل از شروع طراحی. آنجلا راینر به مسکن برای فشار ساخت خانه‌های شورایی بازمی‌گردد و مسئولیت انرژی به میاتا فانبولله، اقتصاددانی که طرح‌های او را پیش‌نویس می‌کرد، می‌رسد تا انتقال خدمات عمومی به کنترل عمومی را انجام دهد. اگر خوش‌بینانه بخوانید، تجربه است. اگر تحت‌اللفظی بخوانید، هر انتصاب ارشد فردی است که وظیفه‌اش خرج کردن است. روز اول همچنین اولین هدیه را تولید کرد: مالیات بر ارزش افزوده از اول اکتبر از قبوض برق خانگی حذف می‌شود، با افزایش آستانه مالیات بر درآمد در کنار آن و تعهد به پایان دادن به خوابیدن در خیابان. حسابی که این وعده‌ها بر آن فرود می‌آیند، نازک است. حدود 20 میلیارد پوند فضای مانور که در پیش‌بینی بهار مشخص شده بود، با توجه به نشانه‌های خود ناظر مالی، حتی در زمان ارائه کهنه بود، قبل از اینکه جنگ همه چیز را دوباره قیمت‌گذاری کند، قیمت‌گذاری شده بود. این آن را به ورودی چهارم در