دو برنهام، یک بودجه: پوند شکاف بین وعده و پیش‌فرض را معامله می‌کند

یک ماه پیش، این ستون یک سوال باز باقی گذاشت. کوه یخی که باعث فروش بهاری گیلت‌ها شد در حال دور شدن بود، حق بیمه اعتبار تنها لایه‌ای بود که وست‌مینستر می‌توانست کنترل کند، و هیچ‌کس نمی‌دانست دولت جدید چقدر اجازه رشد به آن خواهد داد. روز دوشنبه این سوال صاحب خود را پیدا کرد. اندی برنهام به عنوان هفتمین نخست‌وزیر بریتانیا در یک دهه وارد خیابان داونینگ شد، به قوانین مالی موجود متعهد شد و در همان نفس قول داد از هر اینچ فضای مانور درون آنها استفاده کند. او هنوز صدراعظمی را معرفی نکرده بود. بازار گیلت منتظر یکی نماند. مسیر اهمیت دارد زیرا از آنچه رد شد. حزب کارگر یک انتخابات میاندوره‌ای در فوریه در حوزه انتخابیه برنهام را باخت، سپس یک مجموعه فاجعه‌بار از انتخابات محلی مه، و حزب شهردار منچستر را پاکسازی کرد تا از طریق یک انتخابات میاندوره‌ای تابستانی که او به درستی برنده شد، راه خود را به پارلمان بازگرداند. استارمر ابتدا نشان داد که با هر چالشی رقابت خواهد کرد، سپس استعفا داد. تنها رقیب سنگین‌وزنی که هفته‌ها اصرار داشت که تعداد کافی دارد، ظرف چند روز کنار کشید و از آن زمان با مسئولیت دفاع ظاهر شده است. آنچه بریتانیا به دست آورد یک تاج‌گذاری بود، و تاج‌گذاری از آزمون استرس عبور نمی‌کند. هیچ رقابتی برای وادار کردن پلتفرم به بررسی وجود نداشت، هیچ مانیفستی که خط به خط توسط مخالفان قیمت‌گذاری شده باشد، هیچ سند هزینه‌ای برای بازار برای علامت‌گذاری، و میزهای شرط‌بندی یک دم زنده روی مرد جدیدی که به دنبال اختیار خودش است نگه می‌دارند. اولین بیانیه کاملاً مشخص از آنچه این دولت قصد دارد، بودجه‌ای است که برای اکتبر برنامه‌ریزی شده است. تا آن زمان، حق بیمه کلمات را قیمت‌گذاری می‌کند، و دوشنبه نرخ جاری را نشان داد: یک اظهار نظر درباره کار کردن با قوانین تا حد آنها، بازاری از اوراق قرضه را حرکت داد که یک ماه منتظر شنیدن دقیقاً همان بود. مشکل عمیق‌تر بازار این است که دو نسخه از او در سابقه وجود دارد. برنهام سپتامبر به یک مصاحبه‌کننده گفت که کشور باید از وابستگی به بازار اوراق قرضه فراتر رود، ایده آوردن صنایع کلیدی به دست عمومی را مطرح کرد و از نرخ 50٪ مالیات بر درآمد حمایت کرد. گیلت‌ها در آن زمان به این اظهارات فروخته شدند و نوار فراموش نکرده است. برنهام جولای به قوانین و قفل مالیاتی متعهد شده است، استدلال می‌کند که کنترل عمومی خدمات ضروری هزینه‌های بلندمدت دولت را کاهش می‌دهد، و اصرار دارد که رویکرد او، که او آن را منچستریسم می‌نامد، دقیقاً همان چیزی است که باید سرمایه‌گذاران را مطمئن کند. هر دو او هستند. هیچ‌کدام توسط دفتر آزمایش نشده است. کابینه اولین شواهد سخت بود، و به دو صورت خوانده می‌شود، که نکته است. جان هیلی در خزانه‌داری مانند یک جفت دست امن به نظر می‌رسد، یک کهنه‌سرباز از مشاغل خزانه‌داری تحت بلر و براون. او همچنین همان مردی است که در ژوئن از سمت دفاع استعفا داد زیرا فکر می‌کرد بودجه خیلی کوچک است، استعفایی که به بیرون راندن استارمر کمک کرد، و منطق بیان شده انتصاب او این است که او دیدگاه نخست‌وزیر جدید را به اشتراک می‌گذارد. وس استریتینگ، که همان استدلال هزینه را از بیرون مطرح کرد، اکنون بودجه دفاعی را که هیلی می‌خواست در اختیار دارد. ایوت کوپر مسئولیت بازسازی مراقبت اجتماعی را که برنهام آن را اولویت اصلی خود می‌نامد، به عهده گرفته است، اصلاحی با برچسب قیمت چند میلیارد پوندی قبل از شروع طراحی. آنجلا رینر به مسکن برای ساخت خانه‌های شورایی بازمی‌گردد، و پرونده انرژی به میاتا فانبولله، اقتصاددانی که طرح‌های او را پیش‌نویس می‌کرد، می‌رسد تا خدمات عمومی را به سمت کنترل عمومی حرکت دهد. اگر خوش‌بینانه بخوانید، تجربه است. اگر تحت‌اللفظی بخوانید، هر انتصاب ارشد فردی است که وظیفه‌اش خرج کردن است. روز اول همچنین اولین هدیه را تولید کرد: مالیات بر ارزش افزوده از اول اکتبر از قبض برق خانگی حذف می‌شود، همراه با افزایش آستانه مالیات بر درآمد و تعهد به پایان دادن به خواب خیابانی. حسابی که این وعده‌ها روی آن فرود می‌آیند نازک است. حدود 20 میلیارد پوند فضای مانور که در پیش‌بینی بهار مشخص شد، با توجه به نشانه‌های خود ناظر مالی، حتی در زمان ارائه کهنه بود، قبل از اینکه جنگ همه چیز را دوباره قیمت‌گذاری کند.