انویدیا را فراموش کنید: معامله بزرگ بعدی هوش مصنوعی می‌تواند رمزارز و بلاکچین باشد

هوش مصنوعی یکی از بزرگ‌ترین تم‌های سرمایه‌گذاری بازار را تغذیه کرده است. سندی کاول، رئیس دارایی‌های دیجیتال و نوآوری در فرانکلین تمپلتون، می‌گوید سرمایه‌گذاران ممکن است نیاز داشته باشند فراتر از تولیدکنندگان تراشه و شرکت‌های ابری برای مکان بعدی سرمایه‌گذاری خود فکر کنند. در یک پست اخیر، کاول استدلال کرد که موج بعدی هوش مصنوعی می‌تواند به نفع شبکه‌های بلاکچین و دارایی‌های رمزارزی باشد، زیرا عوامل هوش مصنوعی خودمختار شروع به تراکنش با یکدیگر می‌کنند. در حالی که سرمایه‌گذاران نهادی پول خود را به شرکت‌های نیمه‌هادی، ارائه‌دهندگان ابر فوق‌مقیاس و مراکز داده سرازیر کرده‌اند، او می‌گوید آنها زیرساختی را که می‌تواند تجارت ماشین‌به‌ماشین را قدرت بخشد، نادیده گرفته‌اند. تز او بر هوش مصنوعی عاملی متمرکز است. برخلاف هوش مصنوعی مولد که متن، تصاویر یا کد در پاسخ به درخواست‌ها ایجاد می‌کند، هوش مصنوعی عاملی برای تکمیل وظایف با ورودی اندک انسانی ساخته شده است. یک عامل هوش مصنوعی می‌تواند سفر رزرو کند، قیمت‌ها را مقایسه کند، قدرت محاسباتی بخرد، داده‌ها را بازیابی کند یا گردش کار نرم‌افزاری را از طرف کاربر مدیریت کند. این تغییر از قبل آغاز شده است. رابین‌هود در ماه مه ابزارهای سرمایه‌گذاری مبتنی بر هوش مصنوعی راه‌اندازی کرد که به عوامل اجازه می‌دهد سهام معامله کنند و برای کاربران خرید انجام دهند. ولاد تنف، مدیرعامل، گفته است که عوامل هوش مصنوعی در نهایت با قابلیت‌های معامله‌گران انسانی رقابت خواهند کرد، در حالی که اوپن‌ای‌آی و آنتروپیک در حال رقابت برای ساخت سیستم‌های خودمختارتر هستند که می‌توانند نرم‌افزار را هدایت کنند و وظایف پیچیده را به تنهایی انجام دهند. برای کاول، این عوامل مشکلی را معرفی می‌کنند که سیستم‌های پرداخت امروزی برای حل آن ساخته نشده‌اند. بسیاری از تراکنش‌های بین عوامل هوش مصنوعی می‌توانند تنها کسری از یک سنت ارزش داشته باشند، مانند پرداخت برای یک تماس API، یک ثانیه قدرت محاسباتی یا دسترسی به یک مجموعه داده. شبکه‌های پرداخت سنتی زمانی گران می‌شوند که هزینه‌ها بیشتر از خود تراکنش باشد. اینجاست که کاول معتقد است بلاکچین‌ها وارد می‌شوند. او استدلال کرد که شبکه‌های بلاکچین عمومی برای پرداخت‌های ماشین‌به‌ماشین مناسب‌تر هستند زیرا تراکنش‌های قابل برنامه‌ریزی، هویت رمزنگاری و تسویه تقریباً فوری ارائه می‌دهند. به جای اتکا به بانک‌ها یا شبکه‌های کارت، عوامل هوش مصنوعی می‌توانند دارایی‌های دیجیتال داشته باشند و مستقیماً از طریق ریل‌های بلاکچین به یکدیگر پرداخت کنند. اگر این اتفاق در مقیاس بزرگ رخ دهد، تقاضا برای شبکه‌های بلاکچین می‌تواند همراه با پذیرش هوش مصنوعی رشد کند. از آنجایی که عوامل برای پرداخت هزینه‌های شبکه به رمزارزهای بومی نیاز دارند، کاول استدلال کرد که افزایش حجم تراکنش‌ها می‌تواند تقاضا برای آن توکن‌ها را افزایش دهد و در عین حال درآمد بیشتری برای مشوق‌های توسعه‌دهندگان، امنیت شبکه و برنامه‌های غیرمتمرکز ایجاد کند. استدلال او دیدگاه گسترده‌تری را که توسط جرمی آلایر، مدیرعامل سیرکل، مطرح شده است، تکرار می‌کند که گفته است ظهور هوش مصنوعی عاملی و بلاکچین یک تغییر فناوری واحد را نشان می‌دهد نه دو تغییر جداگانه. در یک مقاله اخیر، آلایر گفت که هوش مصنوعی هزینه دانش را به سمت صفر سوق می‌دهد در حالی که بلاکچین و پول دیجیتال قابل برنامه‌ریزی همین کار را برای پرداخت‌ها، تسویه و هماهنگی انجام می‌دهند. همانطور که کسب‌وکارها بیشتر به عوامل هوش مصنوعی تخصصی متکی می‌شوند، او استدلال کرد که آن عوامل به بازیگران اقتصادی تبدیل می‌شوند که خدمات می‌خرند، عوامل دیگر را استخدام می‌کنند و ارزش را به طور خودمختار مبادله می‌کنند. شبکه‌های بلاکچین، هویت‌های دیجیتال و پول قابل برنامه‌ریزی زیرساخت لازم برای پشتیبانی از این تعاملات در مقیاس اینترنت را فراهم می‌کنند. این دیدگاه فراتر از پرداخت‌ها گسترش می‌یابد. آلایر استدلال کرد که شرکت‌های بومی هوش مصنوعی می‌توانند به طور فزاینده‌ای روی زنجیره فعالیت کنند، با توکن‌هایی که نمایانگر مالکیت و حاکمیت هستند، در حالی که قیمت‌گذاری نرم‌افزار از اشتراک‌های ماهانه به مدل‌های پرداخت به‌ازای وظیفه تغییر می‌کند، زیرا عوامل هوش مصنوعی هم خریدار و هم فروشنده خدمات دیجیتال می‌شوند. برای سرمایه‌گذاران، کاول گفت که پیامد آن ساده است. پرتفوی‌های هوش مصنوعی عمدتاً بر شرکت‌های فناوری عمومی که مدل‌ها و زیرساخت می‌سازند متمرکز بوده‌اند. اگر عوامل هوش مصنوعی خودمختار به بخش معناداری از اقتصاد تبدیل شوند، او استدلال می‌کند که شبکه‌های بلاکچین و رمزارزهایی که آنها را قدرت می‌بخشند، سود خواهند برد.