داستان درونی چگونگی تغییر یک پیاده‌روی در هنگ‌کنگ در معاملات ارزهای دیجیتال برای همیشه

ارائه شده توسط در سال 2015، در مسیر پیاده‌روی در هنگ‌کنگ بود که سوآپ دائمی — که به آن قرارداد آتی دائمی یا به اختصار «پرپ» نیز گفته می‌شود — متولد شد. بن دلو، ریاضیدان و هم‌بنیان‌گذار بیت‌مکس، با دوستی به نام بویک، یک معامله‌گر مشتقات، قدم می‌زد و با مشکلی دست و پنجه نرم می‌کرد که ماه‌ها او را آزار می‌داد. بیت‌مکس همه چیز را امتحان کرده بود. قراردادهای آتی سه‌ماهه، ماهانه، هفتگی، 48 ساعته و حتی قراردادی که فقط 24 ساعت قبل از بازنشانی اعتبار داشت. هیچ‌کدام کار نمی‌کرد. مشتریان مدام شکایت می‌کردند که موقعیت‌هایشان بدون هشدار بسته می‌شود. آنها چیزی می‌خواستند که شبیه بازار نقدی باشد، مانند بازار نقدی معامله شود، اما اهرمی را ارائه دهد که فقط یک صرافی مشتقات می‌توانست. دلو پرسید: «چه می‌شود اگر یک قرارداد آتی هرگز منقضی نشود؟» پاسخ بویک فوری بود. دلو به یاد می‌آورد که او گفت: «از نظر ریاضی، ارزش آن بی‌نهایت خواهد بود.» از نظر فنی، او درست می‌گفت. ارزش یک قرارداد آتی تا حدی از زمان باقی‌مانده تا انقضا و هزینه نگهداری موقعیت ناشی می‌شود. حذف تاریخ انقضا باعث می‌شود که این هزینه نگهداری به طور نامحدود ترکیب شود و ارزش نظری را بی‌نهایت کند. اما سپس بویک راه حلی ارائه داد: فقط نرخ بهره شبانه بیت‌کوین را از معامله‌گران دریافت کنید، همانطور که ممکن است LIBOR (نرخ بهره بین‌بانکی لندن) را در امور مالی سنتی دریافت کنید. یک مشکل وجود داشت. دلو به یاد می‌آورد: «گفتم، آن چیست؟ او گفت: «هوم، فقط نرخ بهره شبانه بیت‌کوین را از آنها دریافت کن.» گفتم: «فکر نمی‌کنم چنین چیزی وجود داشته باشد.» پس دلو آن را ساخت. و با این کار، یکی از مهم‌ترین محصولات مالی قرن بیست و یکم را اختراع کرد. برای درک اهمیت سوآپ دائمی، باید بدانید که بیت‌مکس قبل از تبدیل شدن به نقدشونده‌ترین بازار بیت‌کوین در جهان، چه هدفی داشت. وقتی دلو و آرتور هیز صرافی را در سال 2014 تأسیس کردند، به معامله‌گران خردی که به دنبال اهرم 100 برابری بودند فکر نمی‌کردند. آنها به پوشش‌دهندگان نهادی فکر می‌کردند. هیز در دویچه بانک کار کرده بود، در حالی که دلو سال‌ها را صرف ساخت سیستم‌های معاملاتی با فرکانس بالا در جی‌پی مورگان کرده بود. تز آنها این بود که استخراج‌کنندگان بیت‌کوین و شرکت‌های پرداخت به راهی برای پوشش ریسک خود نیاز دارند و بیت‌مکس زیرساخت حرفه‌ای برای انجام این کار را فراهم می‌کند. دلو گفت: «ما آن را اساساً شبیه یک ترمینال بلومبرگ ساختیم. از کدهای دستورالعمل رویترز استفاده کردیم. Z14 به معنای انقضا در دسامبر 2014 بود.» نهادها هرگز نیامدند. چیزی که آمد، معامله‌گرانی بودند، پیچیده اما خرد، افرادی که تجربه مالی داشتند اما با پول خودشان بازی می‌کردند. و چیزی که آنها می‌خواستند، تسویه تضمینی یا اهرم کم نبود. آنها می‌خواستند سفته‌بازی کنند و می‌خواستند این کار را با بیشترین اندازه و اهرم ممکن انجام دهند. بیت‌مکس گوش داد. تا هالووین 2015، این صرافی اهرم 100 برابری را ارائه می‌داد که توسط یک سیستم حاشیه‌سازی بلادرنگ که دلو از ابتدا ساخته بود، ممکن شد. او می‌گوید: «من موتور تطبیق سفارش، سیستم نگهداری موقعیت، سیستم حاشیه‌سازی، سیستم سود و زیان و سیستم تسویه را ساختم. همه چیز روی آن من بودم.» مشکل قراردادهای آتی، حتی کوتاه‌مدت، «بیسیس» است، حق بیمه‌ای که یک قرارداد آتی بالاتر از قیمت نقدی دارایی پایه معامله می‌شود. یک قرارداد آتی با حق بیمه نسبت به دارایی پایه معامله می‌شود و این حق بیمه نشان‌دهنده یک نرخ بهره ضمنی است. در امور مالی سنتی، این به خوبی درک شده است. در رمزارزها، در سال 2015، تقریباً همه را گیج می‌کرد. دلو به یاد می‌آورد: «مشتریان ما می‌گفتند، چرا بیت‌کوین در صرافی شما اینقدر گران است؟ و ما می‌گفتیم، «خب، اگر گران است، چرا آن را شورت نمی‌کنید؟» و این ذهن برخی از آنها را منفجر می‌کرد. شما می‌توانستید چیزی را شورت کنید به جای اینکه فقط لانگ کنید.» بیت‌مکس به کوتاه‌تر کردن تاریخ انقضای قراردادهای آتی فهرست شده خود ادامه داد. قراردادهای هفتگی. سپس 48 ساعته. سپس قراردادی که هر روز دوباره فهرست می‌شد. دلو گفت: «هر 24 ساعت، منقضی یا تسویه می‌شد. و مردم می‌گفتند، «چرا مرا لیکویید کردی؟» و ما می‌گفتیم، «ما تو را لیکویید نکردیم. موقعیت تو با قیمت ایندکس بسته شد. دقیقاً قیمت نقدی را گرفتی.»